





EUGENETICA 44] 
Noord-Amerika in het geval van de negers, en nu ook van de Mongo- 
len, die daar nu afzonderlijk kasten vormen. In Europa hebben we 
overal Zigeuners, welke zich nergens met de gezeten bevolking ver- 
mengen en een eigen kaste, een eigen soort, met eigen tradities, ge- 
bruiken en idealen blijven vormen. 
Maar het is heel duidelijk, dat ook in minder direkt opvallende ge- 
vallen zulk een kastenverdeeling ook in onze Westersche landen be- 
staat. Traditie neemt hier de rol over welke gelaatskleur of geogra- 
phische ligging in andere gevallen toekomt. Min of meer duidelijk, min 
of meer opvallend zien we in vele volkeren het bestaan van twee lagen in 
de bevolking, van een regeerende en een geregeerde klasse. Het meest 
opvallend is een dergelijke verdeeling uit den aard der zaak altijd in 
een vreemd land, waar de reiziger min of meer onbevooroordeeld staat 
tegenover zulke min of meer openlijk hostiele kasten. Hiermede wil ik 
geenszins beweren, dat het mij waarschijnlijk lijkt, dat telkens in zulk 
een geval slechts twee soorten bestaan, ook lijkt me het aantal par- 
tijen, dat aan een volksvertegenwoordiging deelneemt geen maatstaf 
voor het aantal soorten. Het is toch zeer goed mogelijk zich voor te 
stellen, dat een of andere soort te weinig belangstelling heeft in poli- 
tiek om aktief deel te nemen. Daar tegenover staat dat een nume- 
riek betrekkelijk kleine soort zoo geschikt kan zijn voor het re- 
geeren en wat daar aan vast is, dat zij telkens weer op allerlei wijzen 
aan de regeering komt, ook al vormt ze slechts een volstrekte min- 
derheid. 
De uitspraak, dat alle menschen gelijk zijn, wordt nog steeds hier en 
daar gehoord, al is eigenlijk niemand van die gelijkheid overtuigd, be- 
halve misschien een enkele zendeling. Het schijnt onmogelijk te zijn om 
niet onmiddelijk aan het idee soortvreemd het idee inferieur vast te 
knoopen. Dit is ook heel goed te begrijpen. Naast de mate van aanpas- 
sing aan het milieu is conformiteit aan het normale type een objec- 
tieve maatstaf voor superioriteit. Afwijkende individuen, welke niet 
overeenkomen met het gewone, normale type, zijn inferieur. En dus 
moet naar deze standaard gemeten ook een individu van een andere 
groep, welke in zijn eigenschappen ook afwijkt van wat in ons type ge- 
middeld en normaal is, ons inferieur voorkomen. Zoo komt men tot vra- 
gen als die welke we eens op een anthropologisch privatissimum in Ca- 
lifornië als thema namen: „Is the negro inferior?” Deze vraag is mijns 
inziens onmogelijk te beantwoorden, daar een onpartijdige beoordee- 
