442 SOORTVORMING EN EUGENETICA 
ling uitgesloten is. Er is natuurlijk een manier om te trachten zich een 
objectief oordeel te vormen, namelijk wanneer we onze beoordeeling 
over grootere groepen dan alleen den mensch uitstrekken. Zoo kan 
men vragen bij elk verschilpunt weer, welk van twee menschenrassen 
het verst zich van aapachtige stamouders heeft verwijderd. Om een 
voorbeeld te nemen: Apen en menschapen hebben in den regel sluik, 
recht haar, Kaukasiers ook. Maar negers hebben heel ander haar, 
kroeshaar; dus zijn ze in dit punt minder aapachtig en superieur. In 
het licht van deze redeneering is het aardig om de pogingen te zien van 
de negers en mulatten in Amerika om dit superieure kenmerk:weg te 
werken.Ik ontmoette een negermeisje, dat er een specialiteit van maak- 
te om bij vriendinnen en kennissen het haar met stijfsel en een strijk- 
ijzer zoo te bewerken, dat de kroes er glad uit ging. 
Het is menschelijk onmogelijk om bij de beoordeeling van een vreemd. 
ras elk individu niet te beoordeelen als medelid van onze eigen soort. 
In een groep blanken is een neger per se inferieur als medelid van de 
soort. Immers door hem op te nemen in de soort wordt deze variabel, 
en wordt de kwaliteit van de toekomstige leden van de groep onzeker. 
Wat voor een neger in een groep blanken geldt, geldt evenzeer voor een 
Europeaan in een groep Japanners, voor een Arabier in een groep 
Hottentotten. 
Overal waar twee soorten in verschillende mengverhoudingen voor- 
komen, is de kans groot dat een van deze soorten niet tot haar volle 
recht komt, namelijk in zoo verre als het haar niet mogelijk is het voor 
zich meest geschikte milieu te zoeken of te vormen, maar ze zich naar 
de andere soort moeten schikken. Wanneer de potentiëele variabiliteit 
van zulk een soort groot genoeg is, bestaat natuurlijk de mogelijkheid 
voor de soort zich aan deze, oorspronkelijk ongunstige condities aan te 
passen. Dit is zeer duidelijk het geval met de negerbevolking van de 
Vereenigde Staten. 
De ethische redenen, die ons den mensch als ééne soort willen doen 
beschouwen, behooren zeer zeker geen gewicht in de schaal te leggen 
bij een biologische beoordeeling van den mensch. In de praktijk wordt 
een biologisch verschil in soorten natuurlijk al lang erkend. Elk volk 
voelt zich als het ware superieur over de omgevende volkeren. Dit 
komt prachtig te zien in volksliederen, welke steeds de roem en de su- 
perioriteit van het eigen volk zingen. Als men verscheidene jaren in 
verschillende landen langen tijd woont en meer in kontakt komt met 





