



EUGENETICA 447 
saamhoorigheid, welke het mogelijk maakte om een samenwerking en 
een eenheid van streven te bereiken tijdens den laatsten oorlog. Inder- 
daad kwam mij deze eenheid alle verwachtingen overtreffend voor. 
Ook in andere dingen is de eenheid en eenvormigheid verrassend groot 
daar, en dat blijkt in kleinigheden, bijvoorbeeld in het merkwaardige 
feit dat daar in dat enorme land nagenoeg elk begin van een Iccale 
bouworde ontbreekt, dat schuren en huizen op boerderijen overal pre- 
cies eender zijn, dat de winkels in het Oosten, in het verre Westen en in 
het Noorden precies dezelfde waren uitstallen. 
Zulke groote mengsoorten zijn niet homogeen, maar toch moeten 
we ze als soorten opvatten, immers hun situatie en constitutie is een 
zoodanige, dat op den duur hun potentiëele variabiliteit kleiner moet 
worden, en dat ze op den duur een eigen type zullen verkrijgen. Der- 
gelijke groote soorten zijn het duidelijkst naar buiten afgegrensd. De 
taal is een groote band en ook de politieke grens. Het is wel heel duide- 
lijk, dat het aantal gemengde huwelijken tusschen Duitschers en Fran- 
schen, tusschen Duitschers en Hollanders zoo klein is, in vergelijking 
tot het aantal huwelijken tusschen Hollanders onderling en Duitschers 
onderling, dat dit op den duur deze groote groepen als soorten van 
elkaar gescheiden houdt, ook al lijkt door het voorkomen van men- 
ging langs de grenzen deze soorteenheid niet zoo groot, als ze in werke- 
lijkheid is. Naar buiten zijn altijd zulke mengsoorten representatief. 
Wanneer we hier Duitschers ontmoeten dan zijn dat Duitschers van de 
steden, van het groote mengsel, en niet vaak representanten van een of 
andere nog bestaande locale soort. 
We hebben hier telkens gesproken over groepen en groepeeringen. 
Als we de eugenetische litteratuur van de laatste jaren doorzien, dan 
blijkt ten duidelijkste dat dit punt, de studie van groepen en groepee- 
ringen, niet in het centrum van interesse heeft gelegen. Als we eerlijk 
willen zijn, dan moeten we erkennen, dat de eugenetika zich den laat- 
sten tijd heeft ontwikkeld tot een studie van de vererving van eigen- 
schappen bij den mensch, en niet van evolutie bij den mensch. Het idee 
dat aan veel yan dit werk tot basis heeft gediend, is, dat we, wanneer 
we slechts voldoende ervaring verzamelen over de vererving van nut- 
tige en schadelijke eigenschappen bij den mensch, op den duur zullen 
‚kunnen ingrijpen en ter verbetering van het ,ras” iets zullen kunnen 
bereiken. 
Toen met de opbloei van de genetika het verlangen opkwam na te 
