


EUGENETICA 449 
ren worden geboren, dan kan het zijn dat we niet weten, dat er zoowel 
recessieve als dominante zwarten zijn, en in dat geval moeten we na- 
tuurlyk uitkomsten krijgen, welke geheel afwijkend zijn van wat er 
in werkelijkheid gebeurt in elk van de twee gevallen. 
Davenport in Amerika is het hoofd van de Amerikaansche statisti- 
sche eugenetische richting. We mogen bewondering hebben voor den 
ijver en de grootsche opzet van het werk, maar de wetenschappelijke 
waarde van dit soort werk is buiten verhouding klein, zooals gelukkig 
ook in Amerika erkend begint te worden. Het is mogelijk, dat in zulk 
statistisch materiaal de over verschillende tijdperken getrokken con- 
clusies niet met elkaar kloppen, vooral omdat het gevaar bestaat van 
een bewuste of een onbewuste groepeering in een zekere richting. Het 
kan de eenheid van het volk in de Vereenigde Staten slechts bevor- 
deren als de immigratie daar geheel of gedeeltelijk beperkt wordt, 
maar van een biologisch standpunt is het van het meeste belang na te 
gaan in hoeverre de verschillende soorten onder de immigranten zich 
al of niet mengen met de aanwezige bevolking. 
Klinische en poliklinische gegevens zijn ook niet verzameld met het 
oog op het werk waarvoor ze in deze gevallen moeten dienen, en zijn 
daardoor onvoldoende. Deze gegevens betreffen voornamelijk patholo- 
gische afwijkingen, en het is dus geen wonder dat deze in een lijst van 
menschelijke eigenschappen, omtrent wier vererving wij wat weten, 
rijkelijk vertegenwoordigd zijn. Tot op zekere hoogte is dit ook het ge- 
volg van de omstandigheid dat het op het eerste gezicht lijkt, dat het 
van practisch belang is de vererving van ongewenschte afwijkingen te 
leeren kennen, met een oog op de bestrijding van deze afwijkingen. 
Gedeeltelijk hebben we ook hier te maken met dezelfde omstandigheid, 
welke maakt dat er van den kant van de practici meer belangstelling is 
en gemakkelijker geld los komt voor proeven met het materiaal, dat die 
menschen direct interesseert, dan voor materiaal waarvan de waarde 
ligt in het geschikt zijn voor het onderzoek. De algemeene basis welke 
aan zulk werk ten grondslag ligt is het voornaamste. Dit is voor velen 
onvoldoende duidelijk. Waarmee zijn nu deze pathologische afwijkingen 
bij den mensch te vergelijken ? Hierop moet mijns inziens het antwoord 
luiden „met variëteiten’. Evenmin als variëteiten in planten en dieren 
als zoodanig blijven bestaan op den duur is dit hier het geval. Er zijn 
natuurlijk uitzonderingsgevallen waarin ongewenschte afwijkers te 
zamen zoo worden geïsoleerd, dat ze een soort vormen. We kennen zulke 
Genetica VI 29 
