454 SOORTVORMING EN EUGENETICA 
ver mag gaan, dat we kruising gewenscht gaan achten. Want kruising, 
soortkruising, is de bron van die potentiéele variabiliteit, welke inteelt 
gevaarlijk maakt. , 
In elke zuivere soort van dieren of menschen moet toch altijd een 
zekere potentiéele variabiliteit bestaan blijven, namelijk het verschil 
tusschen de geslachten. De eerste proeven welke bewezen dat geslachts- 
verschil wordt vererfd net als elk ander vererfd verschil, dat op een 
enkel geen berust, werden voornamelijk met insecten en hoenders ge- 
daan. In elke soort moet een der beide geslachten heterozygoot zijn voor 
het geslachtsdifferentiëerende geen. Maar het is wel heel duidelijk, 
dat deze eene factor in verschillende soorten niet dezelfde behoeft te 
zijn, en ook dat in soorten met verschillende constitutie een zelfde geen 
op verschillende manieren kan inwerken. Ten slotte moeten we het zoo 
formuleeren : In een soort is het genotype zoo, dat individuen met een 
bepaald geen zich normaal tot het eene geslacht, en dat individuen zon- 
der dien factor zich normaal tot individuen van het andere geslacht 
ontwikkelen. De rest van het genotype is zoodanig dat deze eene fac- 
tor deze uitwerking heeft. | 
Het is duidelijk, dat bij soortkruising niet noodzakelijk ook de 
bastaarden en hun afstammelingen zoo moeten zijn, dat ze allen met 
het oog op het geslacht normaal zijn. Bij dieren kennen we gevallen, 
waarin de som van twee soortvreemde geslachtscellen een individu op- 
levert, dat in zoo verre abnormaal is, dat het steriel is. Steriele bastaar- 
den zijn bij dieren frequent. Maar lang voordat verschillen tusschen 
twee soorten zoo groot zijn, dat de bastaarden steriel zijn, moet het 
voorkomen dat de verschillen zoo zijn, dat onder de afstammelingen 
van bastaarden individus voorkomen met een abnormaal geslachtsap- 
paraat. Dat dit al bij kruising van zeer naverwante dieren kan voor- 
komen, bewijzen onze proeven met muizen. Toen we twee stammen 
muizen kruisten, een Europeesche stam en één uit Australië, verkregen 
we zeer fertiele bastaarden, met een lang leven. Maar onder hun af- 
stammelingen waren er zeer veel steriel, van 156F, vrouwtjes fokten 
er 92 wel, en 64 niet, en we vonden onder 120F, mannetjes er 45 welke 
nooit fokten. 
Op welke gronden hier, physiologisch of anatomisch gesproken, de 
steriliteit berustte was niet te zien, en werd ook door ons niet verder 
nagespeurd. Dit is veel makkelijker te zien bij dieren met uitwendige 
copulatieorganen, zooals bij vlinders. GOLDSCHMIDT vond zeer cu- 







