456 SOORTVORMING EN EUGENETICA 
op het gunstigste oogenblik, namelijk met de beoordeeling van een F, 
populatie. Het is vaak niet na te gaan of bastaardindividuen tot Fy, 
F, of nog latere bastaardgeneraties behooren. 
Bij een bestudeering van zulke psychologische en pathologische af- 
wijkingen als bv. homosexualiteit of carcinoom, is de invloed van een 
niet-erfelijke factor niet zoo in het oog springend als bij bacteriëele 
ziekten. Het is zeer begrijpelijk, dat in den aanvang van de ontwikke- 
ling van de bacteriologie te veel nadruk op deze factor, het microör- 
ganisme, gelegd werd, en eerst later werd het duidelijk, dat naast het 
micröorganisme ook andere invloeden een belangrijke rol moeten 
spelen. Op de infectie met een diphtheriebacil, of met een tuberkel- 
bacil behoeft niet onherroepelijk diphtheritis of tuberculose te volgen. 
Ziekte is een wisselwerking tusschen het microörganisme en het indi- 
vidu met zijn vererfde samenstelling. | 
Door de groote opbloei van de bacteriologie, en de ontdekking van 
allerlei pathogene microörganismen, geraakte de bacteriologische pa- 
thologie een tijdlang in een stadium, waarin het haast leek of de bacte- 
rietelkens werd aangezien als de eenige factor in de ziekte, en alsof men 
de infectie en de ziekte door elkaar haalde. Naast het ziekteverwek- 
kende microörganisme bleef men wel vaag gelooven in een vatbaar- 
heid, maar het leek toch langen tijd alsof geen duidelijke bewijzen zou- 
den zijn bij te brengen voor een individueele vatbaarheid of immuni- 
teit, en stellig niet voor een vererfde immuniteit of vatbaarheid. 
Een duidelijk geval van erfelijke immuniteit voor een bacterieziekte 
zagen we eenige jaren geleden in onze proeven met muizen. Daar dat, 
voor zoover ik weet het eenige voorbeeld is van een duidelijk geval van 
de ererving van vatbaarheid en immuniteit bij dieren, wil ik het hier 
eenigszins uitvoerig behandelen. Een van de beide stammen welke we 
voor de kruising gebruikten, bleek volmaakt immuun te zijn voor een in- 
fectie met staphylococcus aureus, die de tweede stam in een paar weken 
tijds geheel deed uitsterven. 
De bastaarddieren bleken even immuun te zijn als de immune stam. 
Uit de getalverhoudingen in de tweede generatie, en vooral ook uit de 
terugparingen van bastaarddieren met zuiveren, bleek voldoende dat 
het verschil tusschen een vatbaar dier, dat stierf, en een immuun dier 
dat gezond bleef, telkens werd veroorzaakt door de aan- dan wel afwezig- 
heid van een enkele vererfde factor. Van dieren der tweede generatie, 
welke aan de infectie waren blootgesteld stierven er 34 en 91 bleven 


