




EUGENETICA 457 
leven, (theoretisch verwacht 1 : 3) Van de dieren welke stamden van een 
immune ouder en een bastaardouder stierf van 51 dieren slechts één. 
(Theoretisch verwacht allen in leven). En van de 57 dieren welke een 
bastaardouder hadden en een ouder van de vatbare stam en waar we 
dus evenveel van beide groepen verwachtten, verkregen we inderdaad 
25 levende en 32 dooden. Hier blijkt dus heel duidelijk het bestaan van 
een enkele vererfde factor, welke in dit materiaal de dieren tegen de in- 
fectie beschermt. Deze proeven demonstreeren ten duidelijkste, dat er 
niets onwetenschappelijks is in het streven om naast infectie bij ziekten 
een plaats in te ruimen aan vatbaarheid, constitutie. 
Dergelijke proeven, welke een factor demonstreeren, die in een be- 
paalde groep het verschil tusschen immune en vatbare individuen 
helpt maken, zijn ons bij dieren verder niet bekend, maar er zijn tame- 
lijk vele parallelle gevallen bij plantenziekten gevonden. Hoe grooten 
invloed naast de bacteriëele infectie ook andere momenten uitoefenen, 
blijkt wel daaruit, dat bijvoorbeeld bij tuberculose door de huidreacties 
gebleken is, dat ieder individu practisch gesproken vóór zijn twaalfde 
jaar een tuberculosebesmetting heeft doorgemaakt. Het is zeer waar- 
schijnlijk dat bij deze zoo verschillende vatbaarheid ook erfelijke fac- 
toren een grooten rol spelen. Ook vertoonen verschillende volkeren ge- 
middeld zeer verschillende vatbaarheid voor goed bekende bacteriëele 
ziekten. Een van de belangrijkste resultaten van de eugenetische on- 
derzoekingen is, dat in vele gevallen waar vroeger aan den invloed van 
de omgeving de doorslag gevende rol werd toegeschreven, gebleken is 
dat erfelijke factoren duidelijk invloed hebben. Ik denk hier aan zulke 
afwijkingen als de schoolmyopie, waar vroeger slechte houding, slechte 
belichting als oorzaak werden beschouwd, terwijl nu duidelijk is ge- 
bleken, dat hier ook erfelijke factoren in het spel zijn. Zeer vele nieuwe 
gevallen van erfelijke afwijkingen, van den invloed van genen op aller- 
lei pathologische toestanden vindt men in het boek van BAUR, FISCHER 
en LENZ. 
Als sterkste bewijs tegen de opvatting, dat aan den invloed van de 
omgeving een grootere beteekenis moet worden toegeschreven dan 
aan het vererfde, werden vaak de eeneiige tweelingen geciteerd, wier 
gelijk opgroeien en zich ontwikkelen onder verschillende omstandig- 
heden in enkele gevallen werd waargenomen. 
Langzamerhand is echter ook gebleken dat evenzeer in schijnbaar 
onbeduidende afwijkingen erfelijke factoren aan te toonen zijn. 
