494 | BOEKBESPREKING 
onbewezen zijn dan de Bruine beuk, Chelidontum maius laciniatum, 
mosroos en merinoschaap. Gevaarlijk vind ik het om zonder kritiek de 
voorstelling weer te geven, dat honden- en kippenrassen hun ontstaan 
aan mutatie te danken zouden hebben. Dat het voorbeeld van Draba 
verba gegeven is, zal waarschijnlijk daaraan te wijten zijn, dat het 
resultaat van Bannie1’s onderzoek, waarbij voor bepaalde vormen 
van deze soort apogamie is aangetoond, nog niet bekend was tijdens 
het schrijven van dit hoofdstuk. | 
Wij kennen in de erfelijkheidsleer een opvatting, die door den schrij- 
ver in een vergelijking wordt gekarakteriseerd, dat nl. „de erffactoren, 
in de lichaamscellen opgesloten, ons doen denken aan een zak met 
knikkers van verschillende kleur en grootte, die wel op telkens andere 
wijze in bepaalde groepen kunnen worden verdeeld, groepen uiterst 
wisselend in samenstelling, maar alle toch volgens bepaalde wetten 
uit de bestaande hoeveelheid knikkers gevormd.” Het onbevredigende 
van de beperktheid der mogelijkheden doet uitzien naar een diepere 
verklaring. De schrijver wijst daarbij op de ook hem niet bevredigende 
Mneme-theorie van Semon en ook op de proeven van Tower, die echter 
m.1.de zeer scherpe daarop uitgeoefende kritiek niet kunnen verdragen. 
Tevens duidt de schrijver de mogelijkheid aan, dat de hormonen van 
een organisme een verandering in het genotype zouden kunnen be- 
werkstelligen. Ik betreur het echter, dat de schrijver niet den nadruk 
heeft gelegd op de kruising als een mogelijk nog verder strekkende 
bron van variabiliteit, dan alleen door nieuwe combinatie van genen. 
H. N. KooIMAN 
ILTIS, Hugo, 1924. Gregor Johann Mendel. Leben, Werk und 
Wirkung. M. 59 Abb. im Text u. 12 Taf. VIII u. 426 S. Berlin, 
Julius Springer. $ 3.60, geb. 4.— 
De schrijver, die zich reeds sedert jaren heeft bezig gehouden met het 
verzamelen van gegevens betreffende Mendel, heeft in dit boek een — 
uitvoerige en afgeronde biographie gegeven, die werkelijk in staat — 
is ons een levendig beeld van Mendels persoonlijkheid te geven. De | 
schrijver heeft hier wel zeer met het materiaal moeten woekeren, want 
Mendel, die een eenvoudig en gesloten man was, heeft zeer weinig op 
schrift nagelaten. Het weinige, dat hij gepubliceerd heeft en de brieven 


