

BOE KBES PRE KING 495 
aan Nageli vormen zijn eenige hybridologische nalatenschap. Ook van 
zijn particuliere leven is het materiaal niet over-rijk maar van wat er 
over te vernemen was heeft de schrijver goed gebruik gemaakt en het 
geheel maakt den indruk, dat de schrijver zich met veel liefde in den 
persoon van Mendel heeft ingeleefd. Overigens wil ik op dit gedeelte 
van het boek niet verder ingaan en slechts volstaan met het onder de 
aandacht van de lezers van Genetica te brengen en met de meeste 
warmte aan te bevelen. 
Het tweede gedeelte ligt eenigszins in den lijn van wat de schrijver 
zich oorspronkelijk had voorgesteld, n.l. om een geschiedenis van het 
Mendelisme te schrijven. Dit plan is echter voorloopig opgegeven om- 
dat het Mendelisme zich nog in een zoo sterke ontwikkeling bevindt, 
dat een goed overzicht over de belangrijke lijnen nauwelijks te verkrij- 
gen is. De eerste hoofdstukken, Die Vorbereitung der Wiederentdeck- 
ung en Auferstehung zijn echter wel zuiver historisch. Overigens heeft 
echter het boek, met zooveel mogelijk in acht neming der historische 
lijn, min of meer het karakter van een leerboek gekregen. Zeker valt 
het boek als geheel te prijzen en geeft het over de meeste belangrijke 
problemen goede overzichten. Zoo b.v. over de erflijkheid van het ge- 
slacht en over de theorie van Morgan, over de beteekenis van het men- 
delisme voor de ontwikkelingstheorien, de beteekenis voor planten- 
teelt en fokkerij. 
Dat referent het op enkele punten niet met den auteur eens is, is 
hoofdzakelijk een kwestie van inzicht. Een paar van deze punten wilde 
ik echter graag even aanstippen. In de eerste plaats spijt het mij, dat 
de schrijver in het hoofdstuk ’Das Wesen der Erbfaktoren und Ihrer 
Wirkung’ de mendelistische erfelijkheidstheorie als corpusculair voor- 
stelt en de meening van Johannsen, als van minder beteekenis en ver- 
warrend, slechts in een noot geeft. M.i. hebben wij twee theorien naast 
elkander, een corpusculaire, waarbij het pangeen als eenheid wordt 
_ gebruikt en een niet corpusculaire, die de beteekenis der stoflijke dra- 
gers der erflijke eigenschappen buiten beschouwing laat en als eenheid 
het begrip gen gebruikt. Zoolang niet meer bekend is over den aard der 
stoflijke dragers der erfelijke eigenschappen lijkt het mij van het groot- 
ste belang deze voorstelling niet uit het oog te verliezen. 
In de tweede plaats eenige samenhangende opmerkingen betreffen- 
de het evolutievraagstuk. Om te beginnen moet opgemerkt worden,dat 
de schrijver zich op het standpunt plaatst, dat mutatie bewezen is. Dit 
