

nu is m.i. niet het geval. Het is buitengewoon moeilijk deze k 
496 BOEKBESPRE KING 


















zuiver te behandelen, omdat een zuivere begripsformuleering ont- 
breekt. Het is dus wel een eerste vereischte dat hierin helderheid en 
eenheid komt. Bovendien zijn er zoovele complicaties reeds bekend, 
dat het bewijs van ’mutatie’ uiterst moeilijk te leveren is. | hr 
Ook waar de schrijver meent, dat „die Konstanz der reinen Linie sich 
als falsch erwiesen hat” stooten wij op een dergelijke moeilijkheid. De 
‚reine Linie’ is een begrip, dat nog geen bewezen stoflijke representan- 
ten heeft. Mogelijk zal het Blakeslee gelukken ons die te bezorgen ende n 
eerst zouden wij materiaal bezitten, waaraan mutatie te bewijzen zo À 
zijn. Tot zoolang kan ik echter de conclusie van den schrijver niet als- - 
zeker aanvaarden. = 
Ten slotte de kruisingstheorie. Kerner, die deze theorie in een een- 
voudige, niet algemeene vorm opstelde miste de uitgebreide kennis be- 
treffende bastaardeering waarover deze generatie beschikt. Hij m 
ook het theoretische gebouw waarover Lotsy beschikte toen deze h 
probleem van het ontstaan van variabiliteit door zijn kruisingstheori 
meende te kunnen verklaren. Voor beiden lijkt mij echter in ieder ci 
de term ,Mosaikismus’ ten eenen male een onjuiste weergave hunner 
voorstellingen. De kruigingstheorie vooronderstelt niet, dat alle ı varia- 
biliteit het product is van combinatie van bestaande eensch 
wel dat deze het gevolg is, op de een of andere wijze, van kruising. 
Een bewijs daarvoor is zeker wel, dat juist Lotsy geen aanhanger is van 
de pangenentheorie, maar geneigd is aan de stoflijke dragers der erfl 
eigenschappen het karakter van een physisch-chemisch evenwichts 
stelsel toe te kennen, waarin van een pangenenindividualiteit geer n 
sprake is. Het is duidelijk, dat hierbij van Mosaikismus, niet gesproken 
kan worden. 
H. N. KOOrMAN 
