1i4 Č. MIJATOVIĆ, 
i starješina. Georgijević je patriot, koji ne laska ni carevima ni na- 
rodima. 
Šteta što za sada nemamo bližih podataka o ovome tako inte- | 
resantnome čovjeku. Iz samih njegovih djela znamo samo za neko- 
like pojedinosti njegova života, koje je on sam ovdje i ondje mi- 
mogred pomenuo. Znamo da je iz Hrvatske, jer se na posljednjem 
svom djelu (Specchio della peregrinatione) tako potpisuje, ma da 
se ranije potpisivao Hungarus te se kao takav i u češkom Slovniku 
naučnom pominje. Znamo dalje, da je bio sveštenik katoličke vjero- 
ispoviesti, da su mu 'Turci sve imanje oplienili i upropastili i njega 
samog kao roba sobom odveli. Ovo se je, po češkom naučnom 
Slovniku, zbilo u godini 1528. Turci su ga kao roba u lance oko- 
vanog vodili po evropskoj Turskoj i po Maloj Aziji puna dva mje- 
seca, prodavali i preprodavali sedam puta i to sve na teške radove 
težačke. , Tamo (u Maloj Aziji),“ veli on u posveti svoga rimskog 
zbornika kardinalu Inocentiju Demontu, ,ja sam pod surovom 
strogošću turskom morao da služim gladan i žedan, na zimi i u 
nagoti pod vedrim nebom liežuči, ovce i stoku pasući, zemlju oruči, 
konje njegujući i vojujući. Utekoh odatle, udarih pustinjom jednom, 
tumarah prema sjeveru, prolažah kroz divlje zvjerove, hranih se ži- 
rom, poljskim travama i gorkim korienjem, jedva dušu držeći. Usudih 
se da se prevezem preko Helesponta na splavu, koji načinih pove- 
zavši konopcem nekoliko greda. Tada me uhvatiše i povratiše na- 
trag, vezaše mi ruke i noge, oboriše na zemlju i grozno istukoše, 
pa me onda prodadoše razbojnicima, koji robljem trguju“. 
Navedoh ovaj nacrt njegov o sebi samom, da se vidi kako je to 
bio čovjek pun okretnosti, preduzimljivosti i izvanredne drskosti, 
čovjek duševno a bez sumnje i tjelesno jak, kad je sve te patnje 
preko svoje glave pretrpiti mogao. Ovakav čovjek mogao bi postati 
srećan junak narodne Robinsonijade. S nešto dara jednoga Danila 
Defoa ili jednoga Žila Vernea od Georgijevićeva života u Turskoj 
mogao bi se načiniti roman, u kome bi naš jugoslovenski stradal- 
nik imao ulogu jakog simpatičnog karaktera na pozornici, na kojoj 
bi se u dubini javljala Palestina sa svojim čudesima, Sirija sa svo- 
jim beduinskim šatorovima, Anadolija sa svojim ružama i lale- 
tima, ciela turska carevina onoga doba sa svojim bogatstvom u 
formama, bojama i uzbudljivim prizorima. 
Dalje se iz Georgijevićevih djela vidi, da je on i po drugi put 
pokušavao da se bjegstvom spase i to bjegstvom u pravcu k jugu. 
1 tada mu je sreća poslužila te nadje skloništa u manastiru sv. 
