Prinesci za geognosiu i botaniku Hrvatske. 
Čitano u sjednici matematičko-prirodoslovnoga razreda jugoslavenske akademije 
znanosti e umjetnoste 15. prosinca 1877, 
PRAVI ČLAN LJUDEVIT VUKOTINOVIĆ. 
Na zapadnom uglu gore zagrebačke kod Suseda leži ravnica 
od juga prema sjeveru protegnuta, kroz koju od sjevera teče potok 
Krapina od zapada pako rieka Sava; obadvije vode ove sastaju se 
ovdje izpod krapinskoga mosta. 
Preko ravnice ove dolazimo već kod banovih Novih dv:rovah i 
dotično kod Jakovlja u brežuljaste priedjele koji se prema sje- 
veru produljuju do grada Krapine. Brežuljci ovi se na lievu ruku 
ili prema zapadu postepeno dižu i množe te sastavljaju onaj dio 
Hrvatske, koji zovemo: ,gornjim Zagorjem.“ 
Brežuljasti ovaj priedjel zaokružen je višom i starijom gorom, 
naročito: s iztoka i sjevera obroncima gore zagrebačke preko 
Stubice gornje, Bistrice, Sutinskoga, Vetrnice, Očure i Sušca 
kod grada Krapine; zatim Konobom i Pregrada-Kostelom; sa za- 
pada Vinagorom, Taborom i Klanjcem. 
Čislo gornjo-zagorskih brežuljakah diele doline uduž i poprieko 
položene, što šire što uže, a po njimi se potočići vijugaju pada- 
jući u Krapinu. 
Orografijsko medjutim lice gornjega Zagorja ne prikazuje ni- 
pošto značaj gorske zemlje, jer visine, do koje se uzdižu tamošnje 
najvišje točke, mogu se računati samo na stotine, nipošto na tisuće 
stopah, ne zaslužuju dakle drugo ime, van brežuljakah; nejma tuj 
kršnih stienah, niti nepristupnih, samotnih predielah, kojimi se 
odlikuju velike gore. U gornjem Zagorju sva su brda i brežuljci 
manje više jednake visine sa prozirućom samo gdjegoder kubom 
okrugljastom, ili sa krovom dugoljasto protegnutim, koji pada 
strmo u dolinu il se veže kroz uvale sa susjednimi brežuljci. Sve 
su prostorije u dolini isto tako kao i na brdih napučene i obdje- 
