134 M. SEKULIČ, 
&. 17. Da lakše dalje tumačimo, uzeti ćemo jedan konkretni slu- 
čaj preda se, i to munjevnu struju. Doklen struja struji kroz pod- 
puno dobar provodnik, dotle se neopažava na provodniku nikakav 
drugi pojav. Čestice se giblju samo u smislu munjine, a sav uči- 
nak, koga označismo sa g —-mv* troši se samo na munjevni pojav. 
Ako u provodilo umetnemo žicu koja slabije provodi ili koja pri 
istom munjevnom izvoru veći .odpor čini, onda opazimo, da se žica 
i ugrije, daklen se sad troši od onoga sveukupnoga učinka jedan 
dio i na toplinu. Ova toplina može se tako stupnjevati, da se no- 
sioc munjine sa svim užari. U ovom slučaju odgovara onaj sveu- 
kupni učinak zajedno trima ergalijam, daklen se mora i svaka če- 
stica u smislu svake ergalije u isto vrieme gibati. Ovo može samo 
po našoj teoriji biti, ako se gibanja slože, pa se čestica po krivulji 
višega reda giblje. 
Ničaji česticah u smislu više ergalija mogu biti ili suglasne ili 
nesuglasne periode.  Suglasne nišaje zovemo one, pri kojih stoje 
titraji višega reda prama temeljnom titraju u razmjeru kano na- 
ravni brojevi; inače su titraji nesuglasni. U slučaju kombinacije 
suglasnih nišaja, odgovara površaj po kom se čestice giblju, jedno- 
stavnomu površaju drugoga reda, a čestica se povraća nakon glavne 
ili složene periode na isto mjesto onoga površaja. Ako su pako 
periode nesuglasne, onda je površaj isto tako drugoga reda, ali po- 
sve zamršene naravi.  Čestica se nepovraća nakon njekoga vre- 
mena na isto mjesto onoga površaja, nego napreduje ili zaostaje. 
Ovo zaustajanje ili napredovanje čestice zvati ćemo precizijom. Ako 
je precizija manja, onda se složeno gibanje približuje suglasju, ako 
li precizija raste, onda se zvek_ odmiče od suglasja te postaje hra- 
pavim i neugodnim. Snujuć putem analogije moramo priznati, da se 
u sunčanom svjetlu kombiniraju nesuglasne periode, svejedno pro- 
tezalo se to budi na svietlo, budi na toplinu, budi na obadvoje 
zajedno, jer nas izkustvo uči, da neprekidnost medju periodami u 
sunčanoj dugi opažavamo. Kada to stoji, onda se nemogu čestice, 
svejedno pa makar i eterove, u jednoj ravnini gibati, nego moraju 
njekakov površaj drugoga ili višjega reda opisivati. 
Ako sile, kojimi se čestice pri susretanju odbijaju, nisu takove 
naravi, da čestica odskače većom brzinom, nego je ona, kojom bi 
se usljed sveobće privlake gibati morala, onda su površaji, u slu- 
čaju složenih perioda, po kojih se čestice giblju, svaki put obli ili 
zatvoreni, a njihov je representan troosni elipsoid. Ako pako če- 
stice odskaču uslied udarca većem brzinom nego li je ona koja 
