D8 LJ. VUKOTINOVIĆ, 
heterogeno dopustiti i drugo plodjenje, koje bi se moglo suprot 
heterogenomu ozvati ,plodjenjem homolognim“. U tom plodjenju 
stupa zakon nasljedstva u podpunu djelatnost svoju, jer se charae- 
teri roditeljah prenašaju na potomke. 
Plodjenje dakle heterogeno ograničeno je, jer kad bi neograničeno 
bilo, onda nebi nikad bivao prenos roditeljskih characterah na po- 
tomstvo; sva individua novorodjena bila bi raznorodna, te bi tim 
postupkom bio već odavna raztrgan svaki savez rodoslovni. 'To 
medjutim nitko tvrditi nemože, jer se tomu protivi priroda, što je 
očitim dokazom, da medju praemissami i resultati njezinimi neima 
absolutne nego samo uvjetne dosljednosti, zato ncima niti sim 
princip obćenite valjanosti. 
Heterogeno plodjenje su protivnici dotjerali ad absurdum time, 
što su uztvrdili, da smjer variatijah neima, niti nemože imati nika- 
kovih granicah i što su o heterogenom plodjenju takodjer i to uz- 
tvrdili, da raznolikosti individuah providivših se heterogenim plodje- 
njem neima ni kraja ni konca. Razlika medju formami putem hete- 
rogenoga plodjenja postavšimi nije vezana samo na relativnu nespo- 
dobnost prema formi maternjoj, nego se može udaljiti absolutno, 
te primiti sasma nov character. Protivnici ove theorije tvrde na- 
dalje, da, ako se prizna heterogeno plodjenje, onda se ima priznati 
i to, da heterogenim plodjenjem rodjena individua mogu proći od 
forme jednoga typa na formu drugoga, t. j. načiniti skok od jednoga 
roda na drugi, n. p. od psa na lisicu, od ruže na kupinu, — da 
još više, neima razloga, zašto se nebi mogo učiniti skok od jednoga 
plemena na drug:; n. p- od ribe na sisavca, od djeteline na ružu. 
Ako je komu stalo do toga, da se upusti u sanjarije, ili da ho- 
tomice koju stvar izkrivi, onda se lahko u izvadjanju consequen- 
tiah, kojim su praemissa neistinita, može u metež strovaliti cielo 
umovanje. Ako se princip, koji ima samo relativne vriednosti, pro- 
glasi absolutno valjanim, onda mora nastati pometnja nazorah upravo 
onako, kao što i onda, kada se grieši proti posvemašnjoj istinitosti 
kojega načela. 
Prigovori, kojimi se navodi neka bezograničenost i bezkrajnost 
variabiliteta, sami po sebi padaju; govoriti u obće o neograniče- 
nosti i bezkrajnosti prirodnih sila ncima smiadla, jer je ciela priroda 
okružena stanovitimi granicami, preko kojih se njezina djelatnost 
nedade raztegnuti. Djelovanje elementah uprav zato ima uspjeha, 
jer biva u medjusobnu suglasju, što predstavlja neko ograničenje 
krugovah, u kojih se djelujući elementi okreću. Kad bi se ovo me- 
