PRIRODOSLOVNE THEORIJE I DARVINISAM. 915) 
i rodovi jedni od drugih. — Naravski, da moramo izuzeti ona ple- 
mena i rodove, koji su neopravdanim načinom razciepkani i samo- 
voljno fabricirini samo zato, da se koja novost protura u sviet. 
Priroda je za svaki slučaj opredielila characterom  plemen- 
skim i rodovnim stalnost, i to tako nepomično, da neima pri- 
mjera, da bi bud transmutatijom, bud heterogenim plodjenjem sko- 
čilo jedno pleme u drugo; Štitarke, Leptrnjače, Suevjetke itd. 
ostaju vazda stalne u svojih characterih te ih prenose u bitnosti na 
potomke svoje, koji se medjutim unutar plemenskih characterah 
mogu mienjati i glede rodovah i glede individuah, koji pripadaju 
stanovitomu plemenu. Štitarke imadu štitke, umbellas ; Papilionaceae 
imadu eviet nalik leptiru, compositae imadu glavice sastavljene 
iz pojedinih cievnatih cvietakah itd. Kod rodovah i pojedinih indi- 
viduah postoji nasljedstvo dielomice, jer se samo nekoji characteri 
t.j. plemenski prenašaju — redovito i rodovni — u ostalom se 
pako glede inih svojstvah češće pojavlja promjena, nu ova promjena 
bude vazda zaokružena granicami plemenskih characterah. 
Princip dakle nasljedstva zauzimlje takodjer u carstvu vegeta- 
tivnom eminentno mjesto. 
Opazka V. Sa naukom Darwinovom o transmutatiji i sa načeli 
njegove descendenztheorije stavlja se u najužji savez posljedica, da 
je čovjek postao iz majmuna; i to zato, jer majmun i glede unu- 
tarnjega svoga organisma i glede inih nekojih svojstvah stoji čovjeku 
najbliže, mogao se dakle putem transmutatije pretvoriti u čovjeka. 
Medju majmunom i čovjekom neima stvora, koji bi izpunio 
prazninu, postojeću medju čovjekom i majmunom , dakle nesliedi 
drugo, nego da je ono udo u čislu organismah poginulo, koje 
predstavljaše prelaz iz majmuna na čovjeka. 
Nu mnienje oto, da je čovjek izravno postao iz majmuna, ne- 
mogu dieliti. Premda nezahtievam za tvorbu čovjeka izvanredne 
kakove snage, nego je ona, koja proizvede sve ine organisme; zato 
se ipak nemogu pridružiti onim, koji sbilja misle, da je po prin- 
cipu transmutatije čovjek proizišao iz majmuna, i to zato ne, jer 
držim, da niti za selectiju niti borbu za obstanak majmun neima 
u sebi uvjetah onih, koji su potrebni u tu svrhu, da se takova 
transmutatija izpuni. 
U selectiji se zahtieva, da se odabiru onakova individua, koja 
posjeduju kakova svojstva valjanija, koristnija, naprednija, te se 
ova valjanija individua sa najboljimi svojstvi nadarena spajaju na 
razplod i na prenos svojstvah na potomstvo; u borbi za obstanak 
pako bore se najvaljanija, najvještija, najodličnij a individua za uzdr- 
žanje svoje; time se oplemenjuju, usavršuju i plode. 
Da izbor najboljih i najkoristnijih svojstvah bude moguć, “treba 
ponajprije da individua sbilja takodjer posjeduju takova svojstva, 
jer ondje, gdje takovih svojstvah neima, o selectiji nemože biti 
govora. 
Ako stanemo motriti majmuna, vidit ćemo uda raztegnuta bez 
symetrije, nespretnost tiela, na umu pako više ludosti nego raz- 
