214 STOJAN NOVAKOVIĆ, 
dra Janka Šafarika i Srgja Nikolića, da ga pregledaju i obširno 
izlože, kakvim će se upravo načinom izvršiti. Mišljenje ovih članova 
izloženo je u izvodu u Glasniku I., 215—218, a u cjelini su njihovi 
prijedlozi zajedno s planom A. Peri ivića štampani u II., 156 
do 186. Prijedlog J. Šafarika odlikuje se od ostalih mu dada! 
naročito tijem, ,što ističe potrebu kupljenja gragje za cjelokupnu 
historiju i staru i novu, jer je historija srpska, kao i život naroda 
srpskog, jedna, i novija je samo produženje stare, a nijedno magno- 
venije njeno nije izlišno, dakle svako, kao k celosti prinadležeće, 
ispitati se mora“. Govoreći o ustanovi historiografa u Srbiji i o 
onome šta bi on radio, J. Šafarik nastavlja: ,Sve što bi god 
historičeski, arheologičeski ili etnografičeski važno našao, staro ili no- 
vije, kao pismene spomenike ili dokumente, rukopise, stare knjige, 
novce, pečate, a i nove predmete historički važne, imao bi on pomočiju 
popečiteljstva prosvještenija za muzeum narodni, kao skrovište naro- 
dne historije, troškom praviteljstvenim nabavljati. Sve dokumente stare 
i nove, ljetopise, diplome, pisma, u stranim spisateljima nalazeća se iz- 
vjestija, jednom rečju sve što bi god k historiji srpskoj prinadležalo, 
imao bi odmah opštestvu srpskom posredstvom pečatnje saopštavati, 
i to najbolje u periodičeski izlazećem naročito za to opredjeljenom 
ljetopisu, da se u njemu sve historije srpske tičuće se svetu kao 
gragja za historiju saopštava, osobito i za to, da ovu gragju opšte- 
stvo odmah pretresati, kontrolirati i tako istinitost njenu do iz- 
vjesnosti dovesti može“. Inače J. Šafarik je zajedno s ostalima 
predlagao da se ustanovi ,,zvanije“ historiografa i predlagao je da 
se ono povjeri Isidoru Stojanoviću, a da se od strane državne sav 
potrebni na ovo trošak izdaje. No od svega toga, ne znam za što 
nije bilo ništa!. Cio posao ostao je najposlije na ,,društvu srpske 
slovesnosti“ i na njegovim preveć oskudnim sredstvima. Dovoljno 
je, da je ovim najprije započeto interesovanje i radnja ,društva 
srpske slovesnosti“ oko narodne historije. Isidor Stojanović, kojega 
je J. Šafarik PRERANE: kao Vajndsinje gu za historiografa, bio je 
1). Subotić u IlBEruuky cpćeke caopecnocru Il, Few 18598. 
str. 564 piše za Simu Milutinovića, da je umro u Biogradu Zao istorio- 
graf srbski, Po tome bi se moglo misliti, da je na mjesto Zistoriografa 
bio postavljen Milutinović. Medju tim u nekrologu, koji je Milutinoviću 
štampan u ,,Srb. Novinama“ 1848. odmah poslije smrti njegove, stoji, 
da je on umro 30. Decembra 1847. (po starome kalendaru) u veče 
kao ,,sekretar popečiteljstva prosveštenija“. 
