DIMITAR ZVONIMIR. 135 
dio prijateljstvo i savez kralja ugarskoga. Tada već, ili morda nješto 
kašnje postade Ladislav još i zetom Rudolfovim, čim se je prija- 
teljstvo medju njima još većma utvrdilo. Buduć da je uz Rudolfa 
pristajao i najbliži Ladislavov susjed na zapadu, austrijski naime 
krajiški župan Liutpold, to je Ladislav i s njim stupio u prijazne 
odnošaje. Dočim je Ladislav već zbog svojih interesa dolazio na 
stranu protivnika kralja Henrika i njegovih saveznika, medjutim je 
i papa Grgur o tom radio, da si pribavi što veću priklonost nje- 
govu, u čem je papa i uspio tim lašnje, što je napokon bio odu- 
stao od bezuspješne težnje svoje, da se Ugarska podredi rimskoj 
stolici. Sve to pako podkrepljuje onu viest, koja veli, da je Ladi- 
slav poslao pomoćnu četu šuri svomu Zvonimiru. 
Nakon vojne s koruškim vojvodom neumieša se više Zvonimir u 
borbu u susjednom svietu, premda je ona bila i dalje nastavljana. 
Nu dočim je učestvovanje Zvonimirovo u spomenutoj borbi bilo 
samo mimohodno i od kratka trajanja. medjutim su isti oni odno- 
šaji, koji su Zvonimira uvukli u tu borbu, za svega njegova vla- 
danja trajno djelovali u drugom pravcu. 
Smatrajući Zvonimir duhovnike, a navlastito biskupe dalmatin- 
sko - hrvatske svojimi najpouzdanijimi saveznici, izkazivaše im sve 
veću priklonost i dopuštaše im sve više upliva u javne poslove dr- 
žave svoje. Nalazeći se biskupi uslied toga u tako povoljnu po se 
položaju, kao što su s jedne strane uplivom svojim podupirali oda- 
noga si kralja, tako su isto na drugoj revno oko toga nastojali, 
da njimi zastupane misli i težnje dodju do što veće snage toli u 
crkvi, koli u državi. U takovih okolnostih stekoše i u Hrvatskoj 
veću stavnost ponajprije one uredbe crkvene, koje označuju tu 
dobu. I ona za Kresimirova vladanja proti porabi narodnoga je- 
zika u službi božjoj učinjena odluka mogaše se sada većom odluč- 
nošću u krieposti držati. Nu djelovanje vremena ovoga i okolnosti 
u njem stvorenih neosta steenuto na samo crkveno polje, nego 
poče po malo presizati i u područ/e državnoga života. Već za Kre- 
simira mogosmo zamietiti njeku priklonost prama življu romanskomu 
i njeku težnju, da se uredbe, na kojih je bio život hrvatske države 
osnovan, doniekle upriliče onomu, što je u tom pogledu valjalo u 
zapadnom svietu. Sada se i u tom korak napried podje, jer su sve 
okolnosti tako bile udešene, da se Hrvatska nije mogla zaustaviti 
u jednom već zametnutom razvitku odnošaja svojih, nego je dapače 
morala napried poći. Kralj njezin, u tiesnu savezu sa zapadom sto- 
jeći, bijaše izvrgnut uplivu njegovu; ali i sim sobom mogaše on 
