(19 ) 
Nom pharm. Belladona , vulg. Belladone. 
Part. usit. Racines, feuilles , et autrefois les baies. 
 Radix narcotica vi reliquis partibus antistat et antiquissimis tem- 
poribus (Drosc. GALEN.) jam in usum vocata est. Perennis est : 
supra massam informem , globoso-cylindricam fingens , dein ra- 
mosa, ramis Jongis, obliquis ,-digitum circiter crassis; sordide 
lutea , parenchymate albo. Optima est biennis, loco umbroso, aëre 
non perflato, neque ad solem , neque ignis ope siccata ; hæc duplo 
pondere foliorum æquipari potest (Muncu, dissert. de Belladon . 
Pp-9) 
Folia (quæ ovalia et integra sunt) eliguntur ex plantis mediæ 
ætalis et commodo solo crescentibus. Folium recens , succosum , 
duas drachmas cum dimidiä pondere æquans. Post siccationem 
modo pondus granorum octodecim vel viginti habet. Eâdem cautione 
siccari folia debent , et æquè providè ab accessu aéris arceri ; enim 
latet in hisce partibus halituosum aliquid ivgratum quod oifactu 
percipitur (et quod ad oculos valet et pupillæ dilatationem adducit). 
Si recenter conteruntur, et düm siccantur in arctiori conclavi, ine- 
briant, vertiginem lentamque cephalalgiam creant. 
Sæpè baccæ ( quæ rotundæ paulüm depressæ , primo virides, dein 
rubræ, et tandem ad maturitatem fusco nigræ sunt) pueris impo- 
suerunt cerasa æmulantes ; hisce sapor fœtens, dulcis. Sunt qui eas 
trium vel quatuor quin plurium numero absque noxä iugesserunt. 
Attamen venenatæ indolis crebra , consigna sunt éxempla. ( Murray , 
Apparat. medicam.) 
