(  209  ) 
8°  V6ôr  de  letter  t  gebruike  men  c/i,  overal  waar  de  g 
niet  oorspronkelijk  is  (bl.  369-406). 
9°  Men  schrijve  lag-chen,  kug-chen,  lig-chaem,  om  den 
korten  wortelklinker  ongestoord  te  bewaren,  maar  jui-chen, 
goo-chelen,  loo-chenen,  zonder  verdubbeling,  dewijl  de  wor- 
telklinker lang  of  een  tweeklank  is  (bl.  393,  vlgg.). 
10°  Men  schrijve  met  inlassching  der  t  wezentlijk,  opent- 
lijk,  eigentlijk,  enz.  (bl.  443-472). 
11°  In  den  eersten  naamval  mannelijk  enkelvoud  schrijve 
men  de  (een),  niet  den  {eenen),  bijgevolg  met  weglating  der 
n  of  en  in  de  bijvoeglijke  naamwooiden,  welke  laatste  noch- 
tans,  zelfstandig  gebruikt,  in  't  meervoud  de  n  aannemen 
(bl.  49-53,  532-570,  583-593). 
12°  De  stoflijke  bijvoeglijke  naamwoorden  behouden  de  n  : 
yzeren,  gouden,  enz.  (bl.  342-344). 
13°  Men  schrijve  d£  in  de  vervoeging  der  werkwoorden  op 
den  uitgaande  :  gij  ivordt,  bindt,  vindt,  hij  wordt,  bindt, 
vindt  {bl  601). 
De  twee  laatste  punten  werden  door  den  verslaggever 
slechls  ter  loops  aangeduid. 
Van  deze  stellingen  waren  er  acht,  te  weten  :  nos  2,  4,  5,  6, 
8, 1 1, 12  en  13,  door  de  leden  der  Commissie  in  de  zitting  van 
den  18denAugusti  1839  met  algemeene  stemmen  goedgekeurd, 
terwijl  de  andere  punten,  als  van  minder  aanbelang  zijnde, 
onaangeroerd  werden  gelaten.  De  Commissie  verklaarde  dat 
zij  het  aannemen  dier  taal-  en  spelregels  voorslelde  en  aan- 
ried,  als  reeds  geweltigd  door  het  gezag  der  beste  schrijvers 
enovereenkomstig  met  het  aloude  gebruikonzervoorvaderen 
en  tevens  als  zijnde  het  geschiktste  middel  om  tôt  eenparig- 
heid  in  het  schrijven  der  Nederlandsche  taal  te  geraken  (1). 
(1)  Zie  Belgisch  Muséum,  III,  290.  48. 
