(215) 
Het  is  niet  te  ontkennen  dat  's  mans  weigering  ora  zich 
naar  de  uitspraak  van  het  Gentsche  Taalcongres  te  gedra- 
gen,  den  invloed  belemmerde  dien  de  beslissingen  van  het 
Congres  op  het  publiek  moesten  oefenen  ;  maar  men  denke 
na  hoe  hard  het  valt  aan  een'  geleerde,  regels  te  verstooten 
van  wier  juislheid  hij  innig  overtuigd  is.  Zoo  kon  ook,  na  de 
wijzigingen,  aan  het  spellingstelsel  toegebracht  door  de  Com- 
missie  van  1864,  om  lot  eenparigheid  te  geraken  tusschen 
<\oord  en  Zuid,  J.-B.  David,  welke  voorzitter  dier  Commissie 
geweest  was,  aan  de  verlenging  van  a  door  e  niet  verza- 
ken  (1). 
Tôt  bewijs  der  grondigheid  van  Bormans'  Verslag  diene 
het  dat  de  Commissie  van  1864  slechts  weinige  veranderin- 
gen  aan  de  acht  taalregels  maakte  :  ze  golden  nogmaals  den 
regel  over  i,  y  of  ij  in  de  twee-  en  drieklanken,  door  de  in- 
voering  der  enkele  »,  zoowel  in  vleien,  draaien,  enz.,  als  in 
ik  vlei,  ik  draai,  enz.,  en  den  regel  over  het  gebruik  van  ch 
of  g  vôôr  de  letter  t,  terwijl  dezelfde  Commissie  verschei- 
dene  andere  spelregels  van  Bormans  aannam,  die  door  de 
Commissie  van  1839  onbeslist  waren  gelaten,  als  de  verlen- 
ging der  klinkers  door  zich  zelven,  het  onderscheid  der  en- 
kele en  dubbele  e  en  o,  en  de  vervanging  van  y  aïs  vokaal 
door  ij  (2). 
In  korte  woorden  :  onder  al  onze  taalkundigen  is  Bormans 
degene  welke  het  meest  heeft  bijgedragen  tôt  de  eenparig- 
(1)  Zie  mijne  Redevoering  over  de  verdienslen  van  Hoogleeraar 
J.-B.  David  in  het  gebied  der  Nederlandsche  Taal-  en  Letterkunde. 
Leuven,  1866,  bl.  29. 
(2)  Zie  het  koninklijk  besluit  van  den  21st«n  November  1864,  in  't 
Staatsblad  van  den  22sten  Novembep  1864. 
