(  214  ) 
heid  in  spelling;  en  deze  eenparigheid  is  de  voornaamste 
uitslag  onzer  werkzaamheden  op  het  Vlaamsche  taalgebied 
sedert  vijftig  jaren. 
II.  Toen  Bormans,  ten  gevolge  zijner  beroeping  te  Gent 
op  't  eind  van  1835 ,  het  besluit  nam  zich  aan  de  studie  der 
Nederlandsche  Taalkunde  toe  te  wijden,  begreep  hij  alras 
dat  de  éénige  grondslag  dier  wetenschap  de  kennis  is  onzer 
Middelnederlandsche  taal.  Met  ijver  doorlas  hij  de  gewroch- 
ten  onzer  oudste  letterkunde;  en  het  baart  geen  wonder  dat 
de  man,  ervaren  in  de  critische  méthode  der  classieke  phi- 
lologie en  met  een'  bijzonderen  aanleg  voor  de  taalstudie 
begaafd,  weldra  verrassende  vorderingen  maakte  in  dit 
nieuwe  vak.  Te  dien  tijde  was,  ten  minste  in  Zuid-Neder- 
land,  onze  middeleeuwsche  letterkunde,  die  in  onze  Zuider- 
provinciën  met  den  grootsten  luister  gebloeid  had,  schier 
onbekend.  Een  groot  getal  werken  onzer  middeleeuwsche 
dichters  lag  in  handschriften  verscholen,  en  wachtteop  een' 
bekwamen  uitgever.  Deze  taak  nam  Bormans  op  zich. 
Derhalve  begon  hij  met  de  jongste  uitgaven  der  Middel- 
nederlandsche werken  grondig  te  onderzoeken  en  critische 
nalezingen  te  schrijven  op  die  uitgaven.  Zijne  critische  beoor- 
deeling  van  de  uitgave  van  lieinaert  de  Vos  door  J.-F.  Wil- 
lems,  gedrukt  in  den  Messager  des  sciences  et  des  arts  de  la 
Belgique  (t.  V,  bl.  67-106,  377-429,  500-514,  Gent,  1837), 
zijne  Aenteekeningen  op  eenige  der  oude  stukken,  uilgege- 
ven  in  het  Belgisch  Muséum  (Belgisch  Muséum,  I,  454-470, 
Gent,  1837)  en  zijne  aanmerkingen ,  medegedeeld  in  De 
Middelaer  (2*  jaergang,  1841-1842,  bl.  262-266,  5e  j-rrgang, 
