(215) 
1842-1843,  bl.  540-544)  ovei*  De  ware  lezing  van  't  Leven 
van  Jliesus,  door  G.-J.  Meyer  uitgegeven,  naar  't  Hand- 
schrift  hersteld,  tôt  nader  kennis  en  juister  schatting  van 
dat  Hs.,  al  deze  geleerde  opstellen  getuigen  reeds  van  's  mans 
grondige  kennis  der  Middelnederlandsche  taal,  zoowel  als 
van  zijn  schrander  oordeel  en  zijn'  fijnen  smaak. 
Maar  weldra  ondernam  hij  zelf  als  uitgever  op  te  treden; 
en  als  uitgever  van  Middelnederlandsche  werken  heeft  hij 
aan  de  wetenschap  de  grootste  diensten  bewezen.. 
Tôt  in  1856  beerschte  het  algeraeen  gevoelen  dat  Jacob 
van  Maerlant  als  de  oudste  onzer  Middelnederlandsche 
schrijvers  moet  geroemd  worden.  Onze  letterkunde,  zôô 
meende  men,  dagleekende  slechts  sedert  de  tweede  helfl  der 
XIIIe  eeuw.  In  1856  verscheen  de  vermaarde  uitgave  van 
Reinaert  de  Vos,  door  J.-F.  Willems.  De  geleerde  taal- 
kundige  beweerde  dat  de  oorspronkelijke  bewerking  van 
den  Vlaamschen  Reinaert  ten  minste  tôt  de  tweede  helft  der 
XIIe  eeuw  opklimt.  Die  bewering,  gegrond  of  niet,  steunde 
op  bloote  redeneeringen.  Ook  vond  Willems'  meening  hevige 
tegenstrevers.  In  1857  wierddoor  Bormans  aan  de  Belgische 
Akademie  (1)  de  ontdekking  aangekondigd  van  de  Sl-Ser- 
vatius  légende  van  Heinryck  van  Veldeken ,  den  beroemden 
dichter  die  in  de  tweede  helft  der  XIIe  eeuw  leefde  (1160- 
1190)  en  door  de  Hoogduitschers  als  de  hervormer  hunner 
letterkunde  wordt  genoemd.  Het  bleek  dat  de  oorspronkelijke 
Sl-Servatius  légende  geschreven  is  noch  in  het  Hoogduitsch, 
noch  in  't  Platduitsch,  maar  in  echt  Nederlandsche  taal ,  in 
hel  Limburgsch  dialekt.  Nu  was  het  bewezen  door  de  ver- 
klaring  des  dichters  zelven  ,  dat  hij  geboren  werd  in  het 
(1)  Bulletins  de  l'Académie,  2e  série,  t.  I,  bl.  501  vlgg. 
