(  216  ) 
oude  graafschap  Loon,  waar  inderdaad  de  woning  der  familie 
van  Veldeken  tôt  het  einde  der  XIIIe  eeuw  door  plaatselijke 
oorkonden  wordt  bevestigd. 
Heerlijke  ontdekking,  en  zôô  waar,  zôô  gegrond,  dat  zelfs 
Gervinus,  de  vermaarde  geschiedschrijver  der  Hoogduitsche 
letterkunde,  de  wezenlijkheid  er  van  moest  erkennen  (1). 
Heerlijke  ontdekking,  zeg  ik;  want  zij  geeft  aan  ons,  Neder- 
landers,  den  beroemden  van  Veldeken  weder;  zij  bewijst  den 
invloed  dien  de  Nederlandsche  letterkunde  in  de  XIIe  eeuw 
oefende  op  de  Hoogduitsche.  Zij  bewijst  eindelijk  dat  Lim- 
burg  of  liever  de  Maasgouw,  welker  Dietsch  dialekt  volgens 
deskundigen  de  minst  verbasterde  telg  van  het  Oudfrankisch 
is,  te  gelijker  tijd  met  West-Vlaanderen  de  bakermat  was 
onze  nationale  letterkunde. 
Het  belangrijk  handschrift  dat  de  Sl-Servatius  légende 
bewaarde,  werd  geschreven  in  het  midden  der  XVe  eeuw. 
waarschijnlijk  te  Maastricht,  waarvan  de  patroon  in  het 
werk  wordt  vereerd ,  en  hoorde  toe  aan  den  Heer  Aussems, 
notaris  te  Aubel.  De  tekst  der  légende  verscheen  door  de 
zorgen  van  Bormans  in  de  Annales  de  la  Société  archéolo- 
gique de  Maestricht,  1857,  en  afzonderlijk  in  1858,  ib.  De 
tekst  is  opgeluisterd  door  korte  aanteekeningen,  en  de  Voor- 
rede  geeft  de  nauwkeurige  beschrijving  van  het  handschrift. 
De  XIIe  en  de  XIIIe  eeuwen  waren  in  Noord-Frankrijk  en 
Waalsch-Belgiëdebloeitijd  van  den  Ridderroman,  waarvan  de 
onderwerpen  bijzonderlijk  aan  de  sagen  van  Karel  den  Groote 
of  van  Arthur  of  van  de  grieksche  helden  onlleend  waren. 
(1)  Geschichte  der  deutschen  Dichtung ,  5eAuflage.  Leipzig,  1871, 
t.  I,  bl.  260  en  472.  Zie  ook  J.-J.  Thomsskn,  Rapport  séculaire  sur 
les  travaux  de  la  Classe  des  Lettres,  bl.  204. 
