(  217  ) 
Onze  Middelnederlandsche  dicbters  hebben  dezelfde  stoffen 
behandeld.  Vôôr  1840  kende  men  slechts  weinige  fragmen- 
len  onzer  Nederlandsche  ridderromans,  en  dewijl  volgens 
het  algemeen  gevoelen  die  fiagmenten  niet  hooger  dan  de 
XIVe  eeuw  of  het  einde  der  XIIIe  eeuw  opklommen,  be- 
schouwde  men  al  die  ridderromans  als  vertalingen  van  Fran- 
sche  werken.  Bormans  bestreed  die  meening;  hij  beweerde 
in  verscheidene  opstellen  dat  de  eerste  kiem  van  vêle  sagen 
op  Nederlandschen,  niet  op  Gallischen  bodem  is  ontsproten, 
en  derhalve  dat  de  eerste  bewerking  dier  sagen  in  Neder- 
landsche taal  moet  zijn  geschreven.  Natuurlijk  werd  die 
stelling  door  Fransche  taalkundigen ,  als  Paulin  Paris,  ver- 
worpen;  maar  andere  ,  zoo  als  Jonckbloet  (1),  nemen  ze  ten 
voile  aan.  Bormans  ontkent  niet  dat  van  de  l'ragmenten  die 
wij  nu  nog  bezitten,  en  wier  getal  door  zijne  ontdekkingen 
aanzienlijk  vermeerderd  is,  de  meeste  vertalingen  of  liever 
navolgingen  zijn  van  Fransche  werken.  Maar  hij  beweert  dat 
dit  niet  het  geval  is  met  aile  ;  en  verder,  dat  de  Fransche 
ridderromans,  die  door  onze  Nederlandsche  schrijvers  wer- 
den  vertaald,  vroeger  den  invloed  hebben  ondergaan  van 
oorspronkelijk  Nederlandsche  werken  die  later  verloren  zijn 
geraakt. 
Tôt  de  Karelromans  behooren  onder  andere  de  Saksen- 
krijg,  het  Roelandslied  of  de  Roncevaller  slag,  Carel  ende 
Elegast,  en  de  Yeeste  van  Aiol. 
Van  den  Saksenkrijg  bezitten  wij  slechts  een  fragment 
van  199  verzen;  en  het  is  nogmaals  Bormans  die  hetontdekte 
op  twee  halve  parkementbladen  van  den  omslag  van  een  boek 
in-4°,  geschreven  in  het  midden  der  XIIIe  eeuw.  De  tekst 
(1)  Jonckbloet,  Geschiedenis  der  Middennederlandsche  Dichlkunst, 
1,  288.  19 
