(  221   ) 
bestaan  er  aanzieolijke  fragmenten,  die,  in  zooverre  zij  toen 
bekend  waren,  gezamenlijk  door  Massmann  in  1847  te  Ber- 
lijn  werden  in  't  licht  gegeven.  Nieuwe  fragmenten  werden 
intusschen  verzameld  door  Fr.  Deycks,  en  na  diens  dood,  in 
1867,  volgensdenwil  des  overledenen,  aan  zijnen  lettervriend 
Bormans  ter  hand  gesleld.  Op  last  der  Belgische  Académie 
bereidde  Bormans  eene  volledige  en  kritische  uitgave  der 
Ouddietsche  fragmenten  van  den  Parthonopeus  van  Bloys, 
die  in  1871  verscbeen.  Terwijl  Masmanns  uitgave  slechts 
iets  meer  dan  3000  verzen  bevatte,  behelst  die  van  Bor- 
mans 8405  verzen ,  met  aanduiding  van  varianten  en  met 
crilische  aanteekeningen  onder  den  lekst ,  eene  critische 
nalezing,  en  eene  woordenlijst  opgesteld  door  Hoogleeraar 
Roersch.  De  Voorrede  bespreekt  wijdloopig  de  handschriften 
der  fragmenten.  Volgens  Bormans,  komen  deze  aile  van 
slechts  drie  handschriften  voort  :  een  handschrift  in-4°, 
waartoe  behooren  de  Leidsche  of  Hildesheimsche  fragmen- 
ten, de  Keulsche,  en  25  blaadjes  van  Deycks  -  Bormans  ; 
een  prachthandschrift  in-folio ,  waarvan  wij  de  fragmenten 
van  Jena,  van  Groningen,  en  twee  bladen  van  Deycks-Bor- 
mans  bezitten;  en  eindelijk  een  derde  handschrift,  waar  de 
Triersebe  fragmenten  van  deel  maakten,  die  ,  door  Hofmann 
van  Fallersleben  in  1821  ontdekt,  door  Bilderdijk  werden 
uitgegeven  ,  en  lhans,  zoo  het  schijnl,  verloren  zijn  geraakt. 
De  Ouddietsche  werken,  welke  wij  tôt  dus  verre  bespraken, 
of  ten  minste  het  grootste  getal  daarvan,  zijn  ouder  dan  Jacob 
van  Maerlant,  die  in  1270  zijnen  Rijmbijbel  vollooide.  Bor- 
mans heeft  dus  ontegensprekelijk  bewezen,  dat,  indien  Jan 
Boendale  getuigt  : 
Jacob  van  Maerlant  die  vader 
es  der  dietscher  dichtren  algader, 
19. 
