(  223  ) 
aan  de  bibliotheek  van  het  Luiksche  seminarie,en  behelzende 
344  verzen  van  het  XIIe  boek,  de  tweede  bespreekt  een  nieuw 
fragment  van  het  begin  der  XIVe  eeuw,  beruslende  te 
Aschaffenburg,  en  inhoudende  brokken  van  het  IIIe,  IVe  en 
Ve  hoek,  le  zamen  657  verzen. 
Ten  tijde  van  Maerlant  leefde  in  Weslvlaanderen  een 
dichter  met  name  Jan  Prael,  die  een  didactisch  werk  van 
godvruchtigen  en  zedelijken  aard  van  len  minsle  4932  verzen 
schreef.  Over  tien  jaren  waren  zoowel  de  dichter  als  het 
gedichl  aan  de  lelterkundigen  geheel  onbekend.  Het  eenig 
handscbril't  dat  wij  er  tlians  van  bezilten,  geschreven  in  de 
XIVe  eeuw,  waarschijulijk  de  tweede  of  derde  kopie  van  het 
oorspronkelijke,  is  afkomstg  van  het  kloosler  der  Zwarte 
Nounen  le  Brugge,  en  weid  door  den  Eerw.  Heer  Guido 
Gezelle  aan  Bormans  overhandigd.  Hel  gedichl,  door  Bormans 
geroemd  om  zijnen  vrijen  en  keurigijn  stijl  en  de  afwisseling 
der  veisiticatie,  vverd  alsdan  door  hem,  op  iast  der  konink- 
lijke  Académie,  met  voorrede,  critische  en  taalkundige 
aanmerkingen,  uitgegeven  in  1872onder  den  tilel  :  Spegliel 
der  Wijsheil  of  leermghe  der  Zahchede  van  Jan  Prael, 
Weslvlaemschen  dichter  van  't  einde  der  XIIIe  eeuw. 
Tôt  diiztlfde  lijdsiip  behooren  insgelijks  de  vroiger  onbe- 
kende  Dietsche  omweikingen  van  zekere  Franscbe  erolische 
werken,  als  een  Bestiaris,  waarschijniijk  verlaald  uit  den 
Besliaire  d'amours  van  Richard  de  Furnival,  en  De  aert  van 
der  minnen,  Dielsche  berijming  eener  Fransche  vertaling 
van  Ovidius  Ars  amatoria.  Bormans  ontdekie  van  de  eerste 
een  fragment  van  198  verzen,  van  de  tweede,  een  fragment 
van  10  verzen ,  welke  door  hem  met  voorrede  en  aanteeke- 
ningen  gedrukl  werden  in  1869  in  de  Bulletins  de  P Académie 
(2e  série,  t.  XXVII,  pp.  488-505). 
