(  227  ) 
hij,  of  in  andere  woorden,  van  welke  eeuw  dagteekent  ons 
handschrifl?  Bormans  meende  eerst  dat  het  tôt  het  begin  der 
XVe  eeuw  behoorde,  doch  helde  later  tôt  het  gevoelen  over 
dat  het  wel  eene  eeuw  ouder  mocht  genoemd  worden.  In 
broeder  Geeraert  erkende  hij  eenen  Limburger,  die  waar- 
schijnlijk  teSl-Truiden  minderbroeder  was.  De  geleerde  phi- 
loloogis  van  meening  dat  Geeraertsdialekl  in  den  grond  het 
Limburgsche  is,  maar  gemengd  met  vormen  ontleend  aan 
het  Brabantsch,  het  Vlaamsch  en  de  overige  tongvallen. 
Volgens  Bormans  bezit  broeder  Geeraert  een  uitmuntend 
kunsttalent,  en  is  hij  meester  in  taal  en  versbouw,  terwijl 
Jonckbloet  aan  de  Sinte  Kerstine  aile  aesletische  waarde  ont- 
kent  en  ze  als  onpoëlische  ascetische  rijmelarij  uitkrijt:  een 
zeker  overdreven  oordeel,  dat,  zooals  Bormans  verklaart,  zij- 
nen  oorsprong  heeft  in  het  protestantsche  standpunt  van  den 
geleerden  Hollandschen  criticus,  bij  wien  de  ascetieke  en 
mystieke  heiligenlegenden  weinigof  geen  belang  wekken  (1) 
Bormans  bestudeerde  met  voorliefde  het  ontdekte  hand- 
schrifl, en  in  1850  verscheen  de  prachlige  uilgave  in-4°  van 
het  Leven  van  sinte  Christma  de  wonderbare  in  Ouddietsche 
rijmen,  naer  een  perkamentenhandschrifl  uit  de  XIVAe  of 
XVde  eeuw  met  inleiding,  aenteekeningen  en  andere  bij- 
voegsels.  De  Inleiding  beslaat  71  bladzijden,  de  tekst,  52,  en 
de  aanteekeningen  508  bladzijden,  waarop  volgen  de  collalie 
van  den  gedruklen  tekst  met  het  handschrift  en  een  blad- 
wijzer  bevattende  al  wat  in  de  aanteekeningen  onder  een 
taal-  of  spraakkundig  opzicht  aanmerkelijk  is.  Het  Levôn 
van  sinle  Lutgardis,  met  eene  voorrede  en  korte  aanmer- 
kingen,  werd  gedrukt  in  de  Dietsche  Warande,  in  1857. 
(1)  Zie  de  Voorrede  tôt  de  uilgave  van  Sinte  Lulgardis. 
