(  229  ) 
beffingen  (arses),  tusschen  welke  eensijlbige  dalingen  kun- 
nen  staan,  maar  ook  in  zekere  gevallen  ontbreken  (1).. 
Bormans  verdedigde  het  eerst  zijn  slelsel  in  eenen  Briefaen 
den  Uitgever  van  het  Belgisch  Muséum  over  de  Elnonensia 
en  de  Oudnederlandsche  versmaet ,  welke  in  1846  in  het 
Belgisch  Muséum  (deel  X,  bl.  158  vlgg.)  werd  opgenomeri. 
Hij  handhaafde  zijn  slelsel  en  lichtte  het  nader  toe  in  zijne 
Inleiding  tôt  Sinte  Chrislina  (lu  vlgg.),  in  zijne  Voorrede  tôt 
Sinte  Lutgardis  (bl.  15-16),  en  in  de  Voorrede  tôt  het  derde 
deel  der  Brabantsche  Yeesten  (lxxiii-lxxix).  Maar  het  hand- 
boek  over  de  Middelnederlandsche  metriek,  dat  de  geleerde 
taalkundige  hoopte  éénmaal  uit  te  geven  (2) ,  is  niet  ver- 
schenen. 
Hoewel  de  taalkunde  en  de  crilische  uitgaven  onzer  Oud- 
dietsche  werken  de  hoofdvakken  waren  van  's  mans  werk- 
zaambeden,  trad  hij  soms  op'als  fijne  en  wel  wat  scherpe 
beoordeelaar  der  hedendaagsche  letterkunde.  Getuigen  zijne 
studie,  getiteld  Onze  Letterkunde  gedrukt  in  De  School-  en 
Letterbode  (1844,  bl.  101-112,  163-178,  270-277)  en  de 
verslagen  die  hij  aan  de  Académie  mededeelde,  in  1853  over 
de  Vlaamsche  stukken  ingezonden  voor  de  prijsvraag  :  De 
Lof  van  Godfried  van  Bouillon  (3),  en  in  1859  over  de 
Vlaamsche  gedichten  die  mededongen  naar  den  prijskamp 
(1)  Jonckbloet, Gesch.  der  Middenned.  Dicht.,  I,  245-246,  en  Over 
Middennederlandschen  epischen  versbouw- 
(2)  Zie,  onder  andere  plaatsen,  de  Inleiding  tôt  Sinte  Christina, 
bl.  XLVI,  aanteekening. 
(S)  hulletins  de  l'Académie,  t.  XX,  2e  partie,  pp.  18G-199. 
20 
