(  240  ) 
volk  uit  den  zedelyken  en  verstandelyken  sluimer  opwekkeu 
en  de  zonne  der  verlichling  en  des  bewustzyns  van  eigen 
waerde  over  den  Vlaming  doen  schynen  moel  hel  doel  vao 
den  vaderlandschen  schryver  zyn.  »  Op  eene  andere  plaats 
(3***  deel,  bl.  588)  lezen  wij  :  «  Wel  hem  die,zooaIs  Ledeganck, 
zyne  zending  verstaet,  die  weet  dat  er  iels  meer  moel 
gedaen  wordeu  dan  verzen  gemaekt,  dat  de  ware  dichler 
voor  hel  vvelzyn  zyner  broederen  zingt,  dal  hy  in  de  gemoe- 
deren  dien  hemeischen  trek  naer  zelfopoffering  moel  slorten 
die  alleen  bekwaem  is  om  op  aerde  het  ryk  van  hoogere  vol- 
maektheid  te  verwezenlyken  !  » 
Heremans  was  ook  overtuigd  dat  alleen  door  degelijken 
arbeid  op  lelterkundig  gebied  de  vlaamsche  zaak  kon  bevor- 
derd  worden,  dat  enkel  schreeuwen  over  de  rechten  der 
moedertaal  en  pralen  op  haren  rijkdom  en  prachl  zeer  weinig 
baalle.  «  Dergelyke  verzen,  zegt  hij  van  een  gedicht  van 
J.  De  Laetjbewyzen  oneindig  meer  ten  voordeele  onzer 
moederlael  dan  duizend  brochuren  legen  den  franschen  in- 
vloed(5'^«  deel,  bi.  451).  «  Daarom  wees  hij  steeds  op  de 
noodzakelijkheid  van  de  taal  zuiver  te  schrijven  en  de 
gedachten  in  eenen  welgepasten  vorm  le  gieten.  En  hij  bleef 
zelf,  in  zijne  lellerkundige  voortbrengsels,  aan  deze  voor- 
schriften  getrouw.  Van  de  zestien  moderne  vlaamsche  schrij- 
vers,  wier  leltervruchlen  door  een  bevoegd  rechler,  prof. 
David,  onder  het  oogpunt  der  zuiverheid  van  taal,  werden 
beproefd,  waren  er  enkel  iwee,  Heremans  en  Bormans,  die 
zonder  voorbehoud  des  criticus'  lof  verwierven  (1). 
(1)  Id  de  Tael-  en  letterkundige  aenmerkingen.  Leuven,  1856. 
Vg.  Moroy  en  Van  den  Weghe,  Het  leven  en  de  werken  van  J.  B. 
David,  bl.  184. 
