(  24o  ) 
Teizelfder  lijd  arbeidde  Heremans  aan  een  uilvoerig  weik, 
welk  alleen  een  man  van  groote  belezenheid  en  juisl  oordeel 
kon  toi  stand  brengen.  Het  was  de  Nederlandsche  dichtcr- 
halle,  eene  bloendezing  nit  de  Nederlandseh  edichters  van  de 
vroegste  tijden  onzer  letlerkunde  lot  op  onze  dagen,  volgens 
dichlvakken  en  tijdsorde  gprangschiki.  Zij  werd  uiigegeven 
door  het  Willems fonds  van  ISriS  tôt  1868  en  vervult  Iwee 
lijvige  boekdeelen  in  groot  octavo.  De  béer  Cornetle  noeml 
dit  werk  zeer  juist:  «  het  echie  panthéon  der  Nederlandsche 
poezie,  in  hare  meesl  verschillende  uitingen,  het  omvang- 
rijksteen  degelijkste  leer- en  leesboek  voor  de  hislorische  en 
aeslhetische  studie  der  Hollandsche  en  Vlaamsche  dicht- 
kunst  (1).  » 
Van  denzelfden  taaien  arbeid  getuigl  het  Fraasclt-Neder- 
landsdi  enNedtrlandsch-Fransch  WoQrdeiibotk{\^iy3  1H6S, 
2  deelen).  Het  wordt  heden  nog  veel  gcbruikt,  want  hel  is 
volgens  een  goed  doordachl  plan  samengesteld,  en  men  vindt 
er  niet  alleen  de  gev^one  vvoorden  in,  maar  ook  eene  menigte 
kunsttermen  die  men  gewoonlijk  slechts  in  spéciale  woorden- 
boeken  aantrefi. 
Door  zijne  schriften  weid  de  naam  van  Heremans  in  Hol- 
land  zoowel  als  in  Vlaamsch  België  algemeen  bekend,  maar 
het  was  vooral  op  de  Nederlandsche  congressen,  die  broeder- 
lijke  bijeenkomsten  uit  Noord  en  Zuid,  dat  de  hollandsche 
letler-  en  taalkundigen  hem  leerden  hoogachlen  Sedert  het 
eerste  congres  te  Genl  gehouden  in  1849  was  hij  bij  aile  vol- 
gende  vergaderingen  tegenwoordig  en  nam  een  merkelijk 
deel  aan  hunne  werkzaamheden.  Verscheidene  eerbeluigin- 
gen  had  hij  hieraan  le  danken.  In  1860  werd  hij  ridder  van 
(1;  In  het  reeds  aangehaalde  arlikel  der  Toekomst. 
