(  250  ) 
versiteil  van  Genl  verheven  geworden,  aïs  welverdiende 
belooning  voor  zijne  aanhoudende  werkzaamheid.  Door  deze 
benoeming  vverd  hij  van  zijne  Icssen  aan  het  Alhenaîuni  ont- 
slaji(  n,maar  op  de  hoogescliool  breidde  zich  zijn  vverkkring 
sleeds  verder  uit.  In  1871,  loen  Serrure  lot  het  emeritaat 
geruepen  werd,  voegde  hij  bij  zijnen  cursus  van  Nederland- 
sche  laal  dien  der  geschiedenis  van  de  Nederlandsche  leller- 
kunde  In  1870  werd  hij  insgelijks  belast  met  den  leergang 
van  algemeene  spraakkunslen  in  1881  met  dien  der  vergelij- 
k^ende  geschiedenis  van  de  germaansche  letterkunden. 
Tevens  werd  hem  verdere  gelegenheid  gegeven  om  zijne 
kundigheden  aan  dendag  le  leggen  en  ontving  hij  meer  dan 
een  bewijs  der  achliiig  die  men  hem  toedroeg.  In  1871  werd 
hij  briefvvisselend,  in  1876werkend  lid  der  Belgische  Aca- 
démie, kort  hierna  lid  der  koninklijke  Akademie  van  welen- 
schappen  te  Amsterdam  (1)  en  ridder  van  de  Leopoldsorde. 
Toen  in  1870,  na  het  Leuvensch  congres,  de  Zuid-Neder- 
landsche  Maatschappij  van  Taalkunde  was  opgerichl,  werd 
hem  het  voorzitterschap  met  algemoene  slemmen  opgedra- 
gen.  In  de  eerste  jaren  hieid  zich  deze  vereeniging  vooral 
onledig  met  het  wetenschappelijk  onderzoek  der  woorden 
waarvoor  in  de  VVoordeniijst  van  De  Vries  en  Te  Winkel  een 
ander  geslacht  wordt  opgegeven  dan  hetgeeu  algemeen  in 
Zuid-Nederland  wordl  gehoord.  Over  een  grool  getal  dezer 
woorden  deed  hij  versiag  in  de  verschillende  zitlingen  van 
1870  tôt  1875.  Hij  besprak  er  andere  spraakiiundige  punten, 
zooals  de  verbuiging  van  degene  (1870),  hel  gebruik  der 
(1)  Verscheidene  andere  Noord-N«derlandsche  geleerde  vereeni- 
gingen  telden  hem  onder  bunne  leden;  zoo  het  Historisch  Genoot- 
schap  te  Ulrechl  en  het  Zeeuwsch  Genoolschap  van  Wetenschappen. 
