(  2S4  ) 
partis,  rien  n'aurait  pu  le  décider  à  se  laisser  entraîner  dans 
les  luttes  politiques,  si  ce  n'est  cet  immense  dévouement  au 
succès  de  la  cause  flamande  dont  il  avait  fait  un  des  buts  de 
son  existence.  »  En  verder  zegt  dezelfde  burgemeester  : 
«  Dans  toutes  ses  fonctions  il  se  montra  fidèle  au  but  constant 
de  sa  vie,  revendiquant  les  droits  de  la  langue  flamande,  par- 
tout, toujours,  avec  une  ténacité  que  ceux  mêmes  qui  le 
combattaient  devaient  admirer.  » 
«  Toen  hij  in  mai  1870  den  provincialen  raad  binnen 
trad,  zoo  getuigt  de  heer  J.  de  Vigne  (1),  vond  hij  daar,  in  de 
gansche  talrijke  vergadering  van  Vlaamsche  afgevaardigden, 
geen  enkelen  die,  om  de  belangen  der  Vlaamsche  burgers  te 
verdedigen,  de  moedertaal  gebruikte.  Hij  was  de  eerste,  eu 
bleef  verschillige  jaren  alleen,  om  met  dien  loestand  af  le 
breken,  en  metlerdaad  het  beginsel  te  bevesligen  dal  het  niet 
betaamt  de  besluurszaken  in  eene  Vlaamsche  provincie 
uitsluitelijk  in  eene  andere  taal  dan  die  der  bevolking  te 
behandelen.  in  de  beraadsiagingen  van  den  gemeenteraad 
en  ook  als  schepen  van  openbaar  onderwijs  wees  hij  van  d  ie 
doenwijze  niet  af.  »  De  verdediging  der  vlaamsche  zaak  was 
het  eenig  doel  van  Heremans'  streven,  en  daarom  ook,  terwijl 
anders  de  politieke  ijver  twist  en  verdeeldheid  zaaii,  bleef 
hij  bevriend  met  aile  vlaamschgezinden  die,  onder  een  ander 
vaandel,  denzelfden  strijd  streden  als  hij. 
Doch  Heremans'  lichaamskrachten  waren  tegeu  zooveel 
geestesarbeid  niet  bestand.  Eene  kwijnende  ziekle  had  hem 
aangelast  en  gedwongen  zijne  bedrijvigheid  le  slaken.  lu 
1882  gaf  hij  zijn  ontsiag  van  schepen  van  het  onderwijs  en 
legde  zelfs  zijn  leeraarsambt  aan  de  hoogeschool  nedfr.  Maar 
(1)  Lijkrede. 
