(  507  ) 
het  volgende  toezond,  als  blik  in  de  toekomst,  thans  zoo 
gelukkig  bewaarheid  : 
«  Ga,  vlucbtig  blad,  naar  't  zuiden  voort 
En  mcld  daar  aan  de  broederschaar, 
Die  nog  zieh  laaft  aan  't  vol  akkoord 
Der  vaderlandsche  sn;iar; 
D;H  sclioon  de  staatkunst  Zuid  en  Noord 
Opofl'erde  aan  haar  heilloos  doel, 
Toeh  de  eigen  zangdrift  beiden  spoort 
In  't  eigen  zielsgevoel. 
En  dat  nog  eens  de  morgen  gloort, 
Die  beiden  weder,  Noord  en  Zuid. 
Waar  veete  en  iweespalt  zijn  gesinoord, 
In  onverbreekbi'e  Iicfdekoord 
Voor  aitijd  zamensluit?  » 
«  Die  morgen,  MM.  HH.,  is  meer  dan  aangebroken  : 
maar  was  zijne  vroegschemering  sinds  lang  ontneveld, 
thans  staat  de  zon  van  vrede  en  liefde  hoog  gerezen  ;  en 
Zuid  en  Noord,  Vlaamsch  Belgic  en  Nederland,  de  harlen 
doordrongen  van  wederkecrige  achting  en  vriendschap, 
slaan  broederlijk  de  handen  inéén,  waar  beide  door 
wetenschap  en  letteren,  kunst  en  nijverheid,  in  't  eigen 
zielsgevoel  vereenigd  zijn.  » 
Au  banquet  qui  termina,  en  octobre  1867,  les  fêtes 
données  à  Amsterdam  en  l'honneur  de  Vondel,  il  prit  de 
nouveau  la  parole  comme  président  du  Comité  belge 
pour  le  Brabant  et  le  Limbourg.  Il  s'était  acquitté  de  sa 
présidence  avec  le  zèle  le  plus  actif  et  le  plus  fructueux  ; 
personne  n'avait  réuni  autant  de  souscripteurs  pour  le 
