(510  ) 
toch  haalt  liet  woord  van  Meissonnier  aan  :  «  Messieurs 
»  les  Belges,  nous  vous  apprendrons  à  connaître  les  Fla- 
»  mands.  » 
Hij  prijst  nog  in  de  Keyser  zijnen  vveerstand  aan 
aile  verdachte  nieuwerwetsehheden.  Men  begrijpt  dit  : 
Verlat  was  met  al  zijn  eigenaardigheid  vol  ontzag  voor 
zijne  groote  voorgangers;  hij  waswel  heftig  van  aard, 
raaar  geen  omwentelaar  in  de  kunsten  hield  bij  anderen 
gémis  aan  eerbied  jegens  de  voorgangers  voor  heilig- 
schenderij. 
Maar  hoc  hoog  hij  ook  opgeeft  van  zijne  achting  voor 
de  Keyser,  er  was  te  weinig  veeling  tusschen  den  meester 
en  den  leerling  dan  datde  zachtgeaarde  schilder  van  den 
Slagvan  Woeringen  grooten  invloed  kon  oefenen  op  den 
stoutmoedigen  borstelaar  van  de  Vox  poptdi.  Met  Wap- 
pers  toont  hij  veel  meer  overeenstemming  en  al  volgthij 
dezen  niet  in  zijne  romantische  strekking,  hij  blijft  toch 
getrouw  aan  het  frisch  en  krachtig  koloriet  en  aan  de 
studie  van  het  voile  ware  leven,  die  straalt  uit  de  beste 
stukken  van  den  schilder  der  Belgische  Omwenfeling. 
Verlat  was  in  de  leer  bij  historieschilders  en  genoot 
academisch  onderricht,  maar  van  zijnen  eersten  tijd  af 
zaghij  met  eigen  oogen  de  vvereld  in,  de  natuur  ondervra- 
gende  en  zoekende  wat  zij  hem  voor  schilderachtigs  aan- 
bood.  De  voorbeelden  der  meesters  en  de  eigen  roeping 
deden  hem  tôt  een  vergelijk  komen  :  hij  schilderde  his- 
torié, zooals  hij  het  in  de  school  had  geleerd;  hij  schil- 
derde dieren  naar  eigen  hist  en  zonder  dat  iemand  het 
hem  had  voorgedaan. 
De  onderwerpen  uit  de  vaderlandschc  gesehiedenis  van 
vroegeren  en  lateren  tijd  vielen  toen  in  den  smaak.  De 
