(  322  ) 
hij  kreeg,  wel  is  waar,  zijn  werk  af,  maar  behaalde  den 
prijs  niet. 
Na  dit  mislukken  bracht  hij  nog  driejaarte  Antwerpen 
door.  Toen  werd  hem  het  verlies  van  den  prijs  van  Rome 
vergoed  door  een  pensioen,  dat  zijn  rijke  bloedverwant 
Albert  Marnef  van  Wespelaer  hem  verleende  en  dat  hem 
toeliet  gedurende  vier  jaar  zijne  studiën  voort  te  zetten. 
Voile  vrijheid  werd  hem  gelaten  te  gaan  waarheen  hij 
wilde;  hij  koos  Parijs,  waar  hij  zich  in  1850  vestigde. 
Frankrijk's  hoofdstad  was  toen  wat  zij  reeds  sedert  het 
begin  onzer  eeuw  is,  de  plaats  waar  schildcrs  van  aile 
gewesten  en  aile  strekkingen  samenstroomen,  waar  de 
jongen  zich  volmaken  en  de  gevierden  hunne  zegepraai 
gaan  genieten.  Verlat  verbleef  achttien  jaar  in  Parijs  en 
leerde  er  van  zeer  nabij  eenige  der  vermaardste  kunste- 
naars  van  onzen  tijd  kennen  :  Ary  Scheffer,  Troyon,  Diaz, 
Théodore  en  Philippe  Rousseau,  Cabanel,  Meissonnier, 
Isabey.  Hij  volgde  eerst  de  lessen  van  Ary  Scheffer  in 
dezes  atelier  en  dan  die  van  Hippolyte  Flandrin,  aan  de 
Académie  des  Beaux-arts;  hij  volmaakte  zich  terzelfder 
tijd  door  studie  naar  de  meesterstukken  van  den  Louvre. 
De  inwerking  zijner  nieuwe  omgeving  vertoonde  zich 
niet  zeer  spoedig.  Ary  Scheffer,  de  dichterlijke  schilder 
van  het  zieleleven,  had  geenen  merkbaren  invloed  op 
hem.  Verlat  voelde  te  veel  neiging  tôt  het  bespieden 
der  stoffelijke  waarheid  dan  dat  hij  jacht  zou  gemaakt 
hebben  op  het  verlichamelijken  van  afgetrokken  denk- 
beelden.  Het  dient  echter  aangestipt,  dat  ten  minste 
in  een  zijner  werken  een  nagalm  weerklinkt  van  Ary 
Scheffer's  strekking,  in  de  Vox  Dei  namelijk,  waar  wij 
op  de  vleugelstukken  de  verpersoonlijking  van  vervolgers 
