(  324  ) 
een  stuk  vol  jeugdige  onstuimigheid,  maar  zonder  oor- 
spronkelijkheid  van  opvatting  of  uitvoering,  dat  zieh  nu 
in  het  koninklijk  Muséum  van  Brussel  bevindt.  Een  groo- 
tere  eer  valt  hem  te  beurt  in  1855  op  de  wereldtentoon- 
stelling  van  Parijs,  waar  hem  de  gouden  médaille  wordt 
toegekend. 
Men  was  toen  in  de  jaren  dat  Courbet's  werken  de 
aandacht  trokken,  en  dat  deze  groote  realist  en  de  grijs- 
schilders  in  het  algemeen  hunne  stillere  tinten  tegenover 
de  gloeiende  tonen  der  romantiekers  stelden,  als  waar- 
heid  tegenover  fantazie.  De  nieuwe  leer  vond  eenen 
aanhanger  in  Verlat  en  voor  eenen  korten  tijd  verdwijnen 
de  bonté  verven  van  zijn  palet  en  doet  hij  eenen  stap 
nader  tôt  het  alledaagsche  leven.  Twee  zijner  schilderijen 
getuigen  van  deze  zwenking:  zijn  Val  van  Chris  tus  onder 
hetkruisïn  Sint  Andrieskerk  te  Antwerpen  en  zijn  Vracht- 
rijder  in  het  Antwerpsch  Muséum,  beide  van  1857. 
Het  eerste  der  twee  stukken  duidt  eene  merkelijke  ver- 
andering  en  verbetering  in  zijnen  trant  aan,  sedert  hij 
dcnNood  Gods  schilderde.  De  zoeterige  behandeling  heeft 
plaats  gemaakt  voor  een  meer  mannelijken  toon  en  teeke- 
ning.  Het  grijze  overheerscht  wel,  maar  het  heeft  eene 
gespierdheid,  die  de  bevallige  tinten  van  vroeger  misten. 
Het  tweede  stuk  werd  ten  toon  gestelcl  te  Parijs  in  1857 
onder  den  naam  van  le  Coup  de  Collier.  Op  het  overgroote 
doek  ziet  men  twee  werkpaarden  een  zwaren  wagen  met 
steenen  geladen  trekken  en,  aangespoord  door  den  voer- 
man,  eene  hoogte  bij  Parijs  beklimmen.  Het  onderwerp 
ontleend  aan  het  leven  van  den  minderen  man,  de  waar- 
heid  der  bijzonderheden,  de  grijze  mistige  toon,  dit  ailes 
herinnert  aan  Courbet's  werken  ;  alleen  de  geweldigheid 
