(323  ) 
(1er  handeling  is  wel  van  Verlat.  Hij  verwachtte  veel  van 
dit  reusachtige  doek  en  had  zich  groote  moeite  gegeven 
oni  iets  uitstekends  voort  te  brengen.  In  de  schetsen- 
boeken,  die  ik  van  hem  bezit,  heeft  hij  twintigmaal  op 
verschillende  wijze  zijnc  samenstelling  bijeengebracht. 
Hij  wilde  zich  meten  met  de  beroemden  van  den  dag  en 
rang  nemen  onder  de  nieuweren.  Zijn  werk  mislukte 
éditer.  Het  moest  treffen  door  de  ongemeen  forsche 
beweging,  en  de  houding  der  paarden  is  zoo  zonderling 
kronkelend  uitgevallen,  dat  zij  niet  alleen  tôt  trekken, 
maar  zeli's  tôt  gaan  onbekwaam  schijnen;  de  grijze  toon 
is  mat  zonder  fijn  te  zijn.  Maar  meer  dan  dit  ailes  :  har- 
monie tusschen  vomi  en  denkbeeld  ontbreekt.  Verlat 
voelde  het  leven  van  het  volk  niet  zooals  Courbet.  Deze 
zag  en  genoot  het  schilderachtige  in  hetalledaagsche;  hij 
brak  af  met  aile  klassicism  en  stond  buiten  de  scholen, 
die  hem  onmiddellijk  voorafgingen;  zijne  werken  ver- 
tolkten  zijn  eigen  gevoel,  hij  kleurde  ze  zooals  hij  de 
natuur  zag.  Verlat  was  geen  realist  inhetgemoed;  in 
zijn  Yrtuiitrijder  trof  hem  niet  wat  Courbet  had  getroffen 
in  zijne  Steenkloppers  :  het  eenvoudige,  de  poèzie  van 
den  nederïgen  arbeid,  van  het  plantaardig  menschen- 
leven.  Wat  hem  heeft  aangetrokken  is  het  tragische  van 
den  kamp  van  den  mensch  en  het  dier  tcgen  de  moeilijk- 
lieid  (1er  taak,  het  grootsche  der  beweging,  der  ongemeene 
irispanning  van  dieu  eenen  mensch  met  zijne  trekdieren 
te  midden  (1er  onafzienbare  ruimte.  Zijn  vrachtrijder  is 
geen  nederige  werkman,  het  is  een  held,  die  vecht  voor 
den  lauwer,  dien  de  schilder  hem  vlecht;  de  hoogte  bij 
Parijs  is  hem  een  voetstuk.  Maar  voor  een  held  en  voor 
een  lieldenstuk  zijn  mensch  en  daad,  samenstelling  en 
