(  326  ) 
uitvoering  te  bleek  en  te  schraal.  Voor  de  eerste  maal 
vinden  wij  hier  den  onvoldongen  strijd  tusschen  de  een- 
voudige  en  de  verdichterlijkte  waarheid  en  detweeslach- 
tigheid,  die  er  voor  den  kunstenaar  uit  voortvloeit.  Dit 
belet  niet  dat  het  werk  ailes  behalve  banaal  is.  Het 
draagt  wel  degelijk  den  stempel  van  Verlat's  eigen- 
aardigheid,  er  ligt  stoutmoedigheid  in  de  opvatting, 
gedurfdheid  in  het  kiezen  van  dit  sobere  onderwerp, 
kracht  in  het  weergeven  der  inspanning  van  menschen  en 
dieren.  Hoe  onvolmaakt  het  onraetelijk  doek  ook  we/.e, 
het  werd  nog  scherper  gehekeld  dan  het  verdiende.  Jean 
Rousseau,  de  kunsteritieus  van  den  Figaro,  dieu  dag 
bijzonder  slecht  geluimd,  maakte  eene  vergelijking  tus- 
schen een  meesterlijk  gedicht  van  Victor  Hugo  hetzelfde 
onderwerp  behandelende  en  Verlat's  schilderij,  en  sehiep 
/ich  aldus  eene  rijke  bron  van  spotternij.  Deslotsom  van 
zijn  artikel  was,  dat  de  Vrachtrijder  niet  beter  verdiende 
dan  als  uithangbord  boven  de  deur  van  een  ondernemer 
van  verhuizingen  te  hangen.  Veriat  was  diep  getroften 
door  die  ruwe  aftakeling  van  een  werk,  waaraan  hij  zoo- 
veel  moeite  had  besleed  en  waarvan  hij  blijkbaar  zeer 
veel  verwachtte.  Het  sluk  fceerde  terug  naar  zijn  atelier, 
waar  het  vijf  en  twintig  jaar  lang  bleef  hangen  en  waar 
het  in  den  tijd  der  Commune  met  geweerkogels  werd 
doorschoten.  In  October  1883  werd  het  door  den  heer 
Victor  Lynen  en  andere  vrienden  van  den  schilder  aan- 
gekocht  en  aan  het  Antwerpsch  Muséum  geschonken. 
Veriat  vergat  niet  spoedig  het  artikel  van  Jean  Rousseau 
en  vvreekte  zich  op  den  ongenadigen  hekelaar  in  een 
apenstuk,  het  eerste  in  de  reeks  zijner  gelijksooi'tige 
werken.  Ken  aapis  voorgesteld  bezig  met  zich  te  scheren 
