(  327) 
en  de  vierhandige  Figaro  veegt  minachtend  zijn  scheer- 
mes  af  aan  het  nummer  van  het  blad,  waarin  de  beoor- 
deeling  verscheen. 
Toen  later  Rousseau  bestuurder  der  Schoone  kunsten 
in  België  was  geworden  en  Verlat  bestuurder  der 
Académie  van  Antwerpen,  vergat  de  schilder  de  oude 
veete  en  verkeerde  hij  op  zeer  vriendschappelijken  voet 
met  zijn  veroordeelaar  van  vrocger. 
Na  deze  mislukte  poging  zag  Verlat  van  het  grijsschil- 
deren  en  van  zijne  realistische  proefnemingen  af  en 
keerde  terug  naar  zijne  kleurige  tonen  en  zijne  sierlijke 
vormen.  Hij  kwam  ora  zijne  teleurstelling  te  vergeten 
een  jaar  in  Antwerpen  wonen,  keerde  in  1858  terug 
naar  Parijs  en  betrok  er  weer  zijn  atelier  in  de  cité 
Frochot.  De  twaalf  jaren,  welke  hij  sedert  dien  in  Frank- 
rijk  doorbracht,  waren  een  tijd  van  groote  vruchtbaar- 
heid  en  van  gcrijptheid.  Zijn  dierenstukken  van  toen  zijn 
met  dozijnen  te  tellen  en  behooren  tôt  zijne  beste  Wij 
noemen  slechts  den  Schapershond  zijne  kudde  verdedi- 
gendè  tegen  eenen  arend,  van  1858,  dat  zich  in  het  Muséum 
van  Brussel  bevindt;  zijn  stuk  de  Wolf!  (1861)  dat  aan  den 
koning  der  Belgen  toebehoort  en  een  jongen  knaap  voor- 
stelt,  die,  geroepen  door  zijne  zuster,  ter  hulp  zijner 
kudde  snelt,  op  het  oogenblik  dat  zij  wordt  aangevallen 
door  eenen  wolf  en  verdedigd  door  den  schapershond; 
verder  stukken,  waarin  apen,  vossen,  honden,  katten, 
hanen,  fezanten  een  roi  spelen. 
Verlat  was  in  de  eersle  plaats  een  dierenschilder,in  zoo 
verre  men  zeggen  mag,  dat  hij  eenige  voorliefde  bezat  voor 
het  een  of  ander  der  vêle  vakken,  die  hij  beoefende.  Hij 
bepaalde  zich  niet  bij  eene  enkele  dierensoort  zooals 
