(  328  ) 
avîj  zagen,  hij  schilderde  ze  allen  even  gaarne  en  even 
goed.  Jozef  Stevens  houdt  zich  bij  de  honden,  Verwée  bij 
de  koeien  in  de  weide  en  bij  de  paarden,  Stobbaerts  bij 
de  koeien  op  stal,  Mej.  Ronner  bij  de  katten  :  Verlat  schil- 
derde al  deze  dieren  en  nog  vêle  andere  erbij. 
Hij  had  de  dieren  lief,  bewonderde  den  glansenden 
vederdos  van  haan  en  patrijs,  deed  er  de  hooge  kleuren 
met  welgevallen  van  uitkomen  en  de  rijke  lichtspelingen 
van  schijnen  en  weerschijnen.  Hij  vo-nd  er  behagen  in 
den  dichten  bonten  pels  der  katten  te  laten  glimmen,  de 
vale  huid  der  leeuwen  met  hare  veerkrachtige  lenigheid 
te  laten  lichten,  het  ruige  vel  van  wolven,  apen  en  buffels, 
de  zware  vacht  der  schapen  in  treffende  waarheid  weer  te 
geven.  Bewonderenswaardig  is  zijne  gevatheid  om  in 
weinige  trekken  te  doen  uitkomen  wat  elk  dier  eigenaar- 
digs  bezit  en  die  bijzondere  kenmerken  niet  opper- 
vlakkig  weer  te  geven,  maar  er  dadelijk  de  fijnste  tinten 
van  op  het  doek  te  brengen.  Het  is  eene  wel  wat  stoffelijke 
kunst,  maar  tôt  zulke  hoogte  gedreven  is  zij  reeds  als 
weerspiegeling  der  natuur  bewonderenswaardig,  zonder 
nog  te  spreken  van  den  humor  en  het  krachtvolle  leven, 
dat  hij  al  die  schepsels  inblaast.  Hij  heeft  geaarzeld  en 
gekeerd  in  zijne  menschenschilderingen  ;  in  de  dieren  is 
hij  altijd  zich  zelve  en  dezelfde  gebleven  :  dit  is,  een 
schilder  met  onuitputtelijke  hulpmiddelen  in  het  penseel, 
weergevende  met  juistheid  ailes  wat  hij  zag,  nu  eens 
schitterender,  dan  fijner  getint,  dan  weer  steviger  in  de 
verf  gegoten,  maar  altijd  gespierd,  kruimig,  gezond,  even 
zeker  van  zijn  borstelslag  als  van  zijne  teekening. 
Hij  bezatdaarbij  de  gave,  die  de  oud-germaansche  sagen 
leenen  aan  de  gunstelingen  der  Goden  :  hij  verstond  de 
