(   529  ) 
dieren.  Zij  spraken  tôt  hèm  on  deelnenlend  luistordo 
hij  naar  wat  zij  hom  van  eigen  liof  on  leed  verhaalden  ; 
hij  bewonderde  hen  in  hunne  schoonheid  on  kracht,  had 
prêt  in  hunne  guitenstreken,  lokte  hunne  mededeelingert 
uit  en  maakte  hen  op  zijn  beurt  tôt  vertolkers  zijner 
wereldbeschouwing. 
De  Koning  van  het  hoenderhok  van  1857,  nu  in  het 
Antwerpsch  Muséum,  toont  ons  den  gevederden  sultan 
in  don  stralondon  vorstendos  van  zijnen  stand,  met  goud 
en  zilver  op  de  borst,  met  fonkelendo  odelsteenen  op  heel 
het  lijf  en  een  stroom  van  licht  ovor  al  die  heerlijkheid 
van  kleur,  zoo  schitterend  als  Hondekoeter  or  een  schil- 
derdo,  maar  fijnergetint  on  volop  levend  daarbij.  Hij  staat 
niet  gevoelloos  te  pronken,  hij  kraait  victorie,  de  borst 
opgezet,  de  pooten  tôt  statigen  tred  uitgestrekt;  hij  blaakt 
van  tierheid  even  goed  als  van  uiterlijken  glans,  hij 
heerscht  in  het  voile  bewustzijn  van  zijne  kracht  en 
onweerstaanbare  schoonheid,  te  midden  van  zijnen 
onderworpen  harem,  die  zich  op  eerbiedigen  afstand 
houdt,  on  van  zijn  kroost,  dat  zich  in  argelooze  gemeen- 
zaamheid  waagt  tôt  bij  den  heer  en  vader. 
Een  heel  ander  gévoél  spreokt  uit  zijne  Ongelukkige 
kunstenaars  (1884).  Een  rondreizende  orgelman  is  zich 
gaan  warmen  en  versterken  in  de  herberg  on  hoeft  voor 
de  deur  zijn  muziektuig  neergezet  met  de  twee  apen  en 
den  hond,  die  liem  holpen  zijn  brood  verdienen.  Het  is 
snerpend  koud;  de  snecuw  bedekt  grond  en  huizen  en 
boomen.  De  apen  zijn  op  het  orgel  gaan  zitten  en  zijn, 
bibberend,  dicht  bij  elkander  gekropen  :  kou  en  armoe 
zijn  hun  uit  de  oogen  te  snijdon.  Weinig  minder  ongo- 
lukkig  ziot  cr  de  hond  uit.  De  lijdendo  dieren  in  hnn 
