(  331   ) 
van  krachten  geeischt  wordt  door  het  dringendste  gevaar, 
vvaarin  de  onstuimighetd  van  den  aanval  en  de  verwoed- 
lieid  (1er  verdediging  niet  in  forsche  trekken  worden 
weergegeven. 
Zijn  meësterstuk  in  dit  vak  is  de  Verdediging  der 
kudde  (1878),  in  het  Antwerpsche  Muséum.  Veiiat  schil- 
derde  het  stuk  onmiddellijk  na  zijnen  terugkeer  uit  het 
Oosten,  oog  en  geest  nog  vol  van  de  eindelooze  verlaten- 
heid  en  de  grootsche  eentonigheid  der  geroosterde  zand: 
woèstijnen.  Er  ligt  iets  verheven  dramatisch  in  het  tafe- 
reel,  iets  van  een  tweegevecht  van  helden  gestfeden  op 
een  wereldberoemden  grcmd.  Een  leeuw  heeft  eenen 
aanval  gewaagd  op  eene  kudde  buffels  ;  een  dezer  heeft 
den  aanrander  achterover  geworpen,  hem  den  horen  in  de 
borst  geplant  en  hem  àls  aan  den  grond  gespijkerd.  Twee 
andere  buffels  komen  naar  de  vechtenden  toegeloopen,  in 
hunne  vaart  een  wijden  kring  beschrijvende.  De  gewel- 
dige  stormloop  dezer  laatste,  die  gloeiend  van  strijdlust 
hun  dollen  drift  in  toomeloozen  draf  koelen  ;  de  razernij, 
waarmede  de  vechtende  buffel  zijnen  vijand  onder  zich 
neerdrukt  en  de  krarapachtige  pogingen  van  den  leeuw 
om  zich  los  te  wringen,  vormen,  te  zamen  met  die  onge- 
nadige,  sedert  eeuwen  onbeweeglijke  natiuir,  een  gelieel 
ontzettend  van  kracht  en  grootsehheid,  het  meest  géniale 
werk,  dat  Veiiat  schiep.  Waar  had  hij  zulken  reuzenstrijd 
bijgewoond,  waar  hadden  deze  dieren  dien  kampop  leven 
of  dood  gestreden  om  hem  stof  tôt  zijn  epos  te  leveren? 
En  toch  is  dit  ailes  met  zooveel  zekerheid  op  het  doek 
gebraeht,  de  kleuren  zoo  frisch,  zoo  vol  en  ter  zelfder  tijd 
zoo  rijk  getint  alsof  hij  het  tooneel  voor  oogen  had  toen 
hij  het  schilderde.  Hij  heeft  stcllig  het  drama  met  dezelfde 
