(  337  ) 
geren  glans  behouden  had,  veraangenaamden.  Hij  was 
jiaar  Weimar  geroepen  evenals  Pauwels  vdôr  hem, 
Struys  en  Linnig  na  hem  om  aan  de  kweekelingen  der 
Kunstschule  de  geheimen  van  het  Vlaamsche  koloriet  te 
ontsluieren  en  voorzeker  kon  de  kens  zich  kwalijk  op  een 
betere  vestigen.  Evenals  later  aan  de  Antwerpsche  Acadé- 
mie was  zijn  invloed  te  Weimar  zeer  groot.  Bijgestaan 
door  Gussow,  den  schilder  met  het  Vlaamsche  koloriet, 
vormde  hij  er  vêle  en  goede  leerlingen.  De  groothertog 
Karel-Alexander  en  de  groothertogin  Sofia  der  Nederlan- 
den  vertronwden  hem  de  opleiding  hunner  dochters. 
de  princessen  Maria-Alexandrina  en  Elisabeth,  in  het 
schilderen  toe.  De  eerste,  tegenwoordig  prinses  van 
Reuss,  is  een  zeer  verdienstelijke  kunstenares  geworden. 
Het  laatste  jaar  van  zijn  verblijf  te  Weimar  vereerde  de 
groothertog  hem  met  de  orde  van  den  Witten  Yalk  en 
noemde  hem  tôt  dienstdoenden  bestuurder  der  Académie 
in  de  plaats  van  graaf  von  Kalkreuth,  die  om  redenen  van 
gezondheid  zijn  ambt  had  moeten  nederleggen.  Verlat 
was  zeer  gelukkig  in  de  stille  Duitsche  residentie  en 
behield  zijn  leven  lang  de  aangenaamste  herinneringen 
van  zijn  verblijf  aldaar  en  van  het  welwillend  onthaal, 
dat  hem  was  te  beurt  gevallen  van  wege  het  verlicht  en 
kunstminnend  vorstenhuis. 
Hij  schilderde  in  het  Duitsche  steedje  verscheiden 
portretten,  onder  andere  die  van  de  groothertogin,  ten 
voeten  uit,  van  de  moeder  van  Lassen,  van  Liszt  en 
Preller,  welke  beide  laatste  zich  in  liet  Muséum  van 
Weimar  bevinden.  Reeds  vroeger  had  hij  het  portret  van 
Lies  geschilderd,  dat  aan  het  Muséum  van  Antwerpen 
toehoort  en  zijn  meesterstuk  in  het  vak  bleef.  Het  is  waar 
