(  538  ) 
dat  dit  laatste,  met  zijne  bruine  gelaatskleur,  zijn  zwarte 
haren  en  scherpe  trekken,  een  mode]  weergeeft  zooalsde 
schilder  er  later  geen  meer  aantrof.  Die  welke  hij  te 
Weimar  maakte  en  meer  nog  die.  welke  hij  na  zijne  reis 
in  Palestina  schilderde,  zien  er  bepaald  te  lederachtig  van 
ve],  te  houterig  van  vlceseh  uit. 
Eigenschappen,  waarvan  de  aangeduide  gebreken  de 
overdrijving  zijn,  ontwikkelden  zich  bij  Verlat  gedurende 
zijn  verblijf  te  Weimar.  Hij  gewendc  zich  daar  aan  een 
vol  forsch  kolorict,  ho-og  van  toon,  doorgedreven  in  al  de 
deelen  der  sehildering  :  veel  frisscher  en  veel  meer 
Vlaamsch  dan  dat  vvat  hij  te  Parijs  in  zijne  godsdienstige 
stukken  bezigde. 
De  Moedcr  van  den  Messias,  m  1873  geschilderd  en  in 
de  tentoonstelling  van  dit  jaar  voor  het  Muséum  van 
Antwerpen  aangekoeht,  is  daar  een  treffend  bewijs  van  : 
het  is  onder  Verlat's  historische  sehilderingen  wellicht 
het  meest  oors{)ronkelijke  en  verdienstelijke.  De  schil- 
der heeft  de  weeke  kleuren  en  zachte  vormen  zijner 
Mater  dolorosa  gehcel  opgegeven.  De  vastheid  van  het 
vleesch  van  den  Christus  is  in  dit  laatste  stuk  getemperd 
door  een  zacht  stralend  licht  dat,  als  het  ware,  van  den 
doode  uitgaat.  In  de  Hioeder  van  den  Messias  is  ailes  stevig, 
de  lichaamsvormen,  de  kleur,  het  licht.  De  draperijen 
zijn  ho-og  betoond,  de  wezenstrekken  der  Evangelisten 
zijn  gebruind  en  gehard  door  de  zon,  Maria  is  een 
forsch  gebouwde  vrouw,  die  weinig  vatbaar  schijnt  voor 
zachte  gevoelens,  en  met  haar  strakken  blik  de  sombere 
toekomst  peilt,  voorziende  hoe  het  blozende  kind,  dat  nu 
op  haren  schoot  slaapt,  eens  aan  den  voet  van  het  kruis 
levenloos  en   afgemarteld   op  dien   zelfden   schoot  zal 
