(  341   ) 
Cairo  en  begaf  zicli  van  daar  naar  Pàlestina.  Hij  doorliep 
te  voet  de  verzengde  wegen,  die  naar  het  klooster  van  Sinte 
Saba  leiden,  volgde  de  verdroogde  bedding  van  den 
Cedron;  sloeg  zijne  lent  op  in  het  Vuurdal  in  voile 
wo-estijn  en  ging  tôt  aan  het  uiteinde  der  Doode  zee, 
waar  hij  in  een  temperatuur  van  06  centigraden  schil- 
derde.  Daarna  keerde  hij  naar  Jérusalem  terug,  waar  hij 
ongeveer  twee  jaar  verbleef. 
Verlat  volgde  trouw  in  het  Heilig  Land  het  programma, 
dat  hij  zich  had  voorgeschreven ;  van  de  mensclien  en 
dieren,  die  daar  leven,  van  de  natuur  zooals  zij  er  zich 
voordoet,  maakte  hij  tal  van  afbeeldingen  :  de  Araab 
werkende  of  rustende,  de  oude  Sjeik  recht  sprekende, 
het  kind,  dat  er  nog  frisch  uitziet  in  het  brandcnde  kli- 
maat,  de  arbeider  gebruind  en  gehard  door  den  zonne- 
gloed  schilderde  hij  als  onderwerpen  van  afzonderlijko 
tafereelen  of  als  medespelers  in  de  groote  historische 
stukken,  welke  hij  daar  uitvoerde.  Hij  koos  voor  zijne 
helden  de  modellen,  die  de  hedendaagsche  bevolking 
hem  opleverde,  en  plaatste  ze  in  het  ongenadige  licht  en 
op  den  verschroeiden  bodem  eigen  aan  de  streek,  maar 
geheel  verschillend  van  wat  de  andère  schilders  der 
bijbelsche  geschiedenis  er  van  gemaakl  hebben. 
Verlat  had  zicli  verplaatst  in  een  nieuwe  wereld, 
waarin  het  ras  statiger  van  vorra,  de  natuurtooneelen 
grootscher,  het  licht  seherper,  de  kleuren  barder  vvaren 
dan  in  westelijk  Europa. 
«  Pàlestina,  sehrijft  hij,  is  een  groot  atelier  in  de 
»  open  lucht.  Marocco,  Algérie,  Tunis  leveren  voor  ons 
»  minder  belang  op.  Uit  hooi'de  zijner  geschiedenis  in 
»  vroeger  eeuwen  doet  Judeé  ons  veel  rijker  hulpbron- 
