(  343  ) 
»  In  dit  land,  door  zijn  algemeen  uitzichtonbeweeglijk 
»  gemaakt,  waar  sedert  weldra  twee  duizend  jaar  niels 
»  is  veranderd,  waait  er  als  een  grootsche  adem,  die  u 
»  doordringt  en  u  ingedachte  terugvoert  naar  de  tijden 
»  van  het  Nieuwe  Testament.  De  Araab  heeft  in  zijne  hou- 
»  ding  en  in  zijn  gebaren  eenen  recht  bijbelschen  adel 
»  bewaard.  Niets  is  zoo  aangrijpend  als  zijn  schilderach- 
»  tige  gezichtslijn.  Zijne  schoone  lichaamsvormen  malien 
»  er  een  prachtig  schildermodel  van.  Men  staat  ver- 
»  baasd  over  de  fraaie  typen,  die  men  er  in  al  hunne  zui- 
»  verheid  aantreft,  hoofden  en  naakte  lidmaten,  waarvan 
»  de  weerschijnende  oppervlakte  het  uitzicht  van  hèl 
»  kleurgetintel  der  metalen  geeft.  Nergens  zijn  de 
»  vleeschdeelen  van  den  mensch,  verbonden  met  de 
»  tonen  der  kleederen,  kleuriger.  Geheel  de  omgeving 
»  van  het  figuur  is  lichtend,  zoodat  de  achtergrond  helder 
»  is  en  de  gekleurde  vleeschdeelen  er  mat  op  uitkomen; 
»  het  tegenovergestelde  van  hetgene  in  onze  luchtstreken 
»  gebeurt,  waar  de  achtergrond  donker  en  de  vleezen 
»  lichtend  zijn.  » 
Het  atelier  in  de  open  lticht  was  dus  het  eefste,  da1 
Verlat  trof  en  wat  hij  zocht  toen  hij  naar  het  Oosten 
reisde.  Het  plein-airisme  begon  toen  opgang  te  maken, 
en  hij  bleef  niet  ten  achter  op  den  nieuw  geopenden 
weg.  «  Wat  is  plein-airisme,  vroeg  hij,  in  een  land  wâar 
»  men  negen  maanden  op  de  twaalf  het  in  de  open  lucht 
»  niet  uithouden  kan  zonder  overjas  of  zonder  regen- 
»  scherm?  In  het  Oosten,  daar  waar  men  leeft  onder  tien 
»  immer  blauwenhemel,  kan  menook  schilderen  buiten's 
»  huis.  »  En  al  zijne  doeken  uit  Jérusalem  zijn  dan  ook 
onder  de  open  lucht  in  het  scherpe  licht,  dat  gindcr 
schijnt,  voltooid.  23 
