(  346  ) 
hemel  nietvergeten  heett;  Joannes,  de  vurige  discipel,  die 
alleen  leeft  voor  zijn  overtuiging  en  er  voor  strijdt  met 
hartstocht;  Petrus,  de  stille  gedweeë  volgeling,  die  buigt 
voor  den  hoogeren  geest,  van  wien  hij  den  weg  en  de 
waaïheid  leerde,  zich  bij  hem  aansluit,  lijdzaam  en  ver- 
trouwend  het  oog  gericht  houdt  op  het  doel,  dat  een 
andere  hem  aanwees,  zijn  figurendie  gelukkig  gevonden 
zijn.  Ook  in  de  luiken  komen  tal  van  treffende  perso- 
nages  voor,  de  machtige  boosheid  of  de  roerende  ellende 
uitdrukkend. 
In  beide  schilderijen  herleeft  voor  een  oogenblik  de 
geest  van  Verlat's  Parijschen  meester  Ary  Scheffer,  den 
kamper  voor  het  hooge  ideaal  tegen  de  lage  werkelijk- 
heid;  maar  de  leerling  uit  krachtiger  zijne  meening  dan 
de  leeraar;  hij  heeft  iets  strijdlustigers  in  het  gemoed  en 
iets  machtigers  in  de  vuist.  Als  schildering  zijn  beide 
stukken  volop  in  Verlat's  Oosterschen  trant;  de  perso- 
nages  hebben  vleesch  zoo  vast  als  metaal,  zijn  forsch  van 
ledematen  en  van  beweging  ;  het  licht  heeft  de  scherpte, 
de  ontkleurende  straling,  waar  de  schilder  van  sprak  en 
die  ailes  hier  met  dubbele  kracht  doet  uitkomen. 
Het  Graf  van  Jésus  geeft  een  épisode  uit  het  Evangelie 
weer.  Christus  ligt  in  de  holte  uitgegraven  in  de  rots; 
Joseph  van  Arimathea  omwindt  het  lijk  met  een  reepel 
linnen,  een  jonge  dienaar  licht  hem  voor  bij  den  arbeid, 
aan  het  voeteneinde  staan  twee  jonge  mannen  met  Nico- 
demus.  De  vijf  levende  personages  zijn  klaarblijkelijk 
naar  de  natuur  geschilderd,  met  iets  veredelds  in  den 
vorm,  dat  Verlat  immer  aan  zijne  menschen  uit  het 
Oosten  of  uit  het  Westen  leent.  Het  vaart  ons  wel  die 
Araabsche  meisjes  en  mannen  de  plaats  te  zieninnemen 
