(347  ) 
der  statige  heiligenfiguren,  die  wij  gewoon  waren  te 
zien;  het  tafereel  verkrijgt  er  iets  wereldsch  door,  hoe 
innig  ook  de  aandoeningen  staan  te  lezen  op  het  aange- 
zicht  dier  volkskinderen,  en  de  bezorgdheid  voor  de 
stoffelijke  nauwkeurigheid  doet  hier  bepaald  afbreuk  aan 
de  uitdrukking  van  het  hooger  ware. 
In  dit  stuk,  evenals  in  de  twee  vorige,  is  de  Christus 
geen  Oosterling,  zelfs  geen  sterveling  :  hij  is  gebleven  de 
godentelg,  dien  wij  hebben  leeren  kennen  in  de  Mater 
dolorosa ,  droomende  in  het  leven  of  slapende  in  den 
dood.  Zoo  ver  is  des  schilders  opwekking  der  Semitische 
wereld  van  voor  achttien  honderd  jaar  niet  gegaan,  dat 
hij  den  Heiland  zou  ontdoen  van  de  idéale  vormen  en 
gevoelens,  die  de  kunst  aller  eeuwen  liem  leende  ;  hij  heeft 
er  den  mensch  bij  uitmuntendheid  van  gemaakt,  den 
bovenaardsche,  die  niet  meer  in  Palestina  dan  in  het 
Westen  thuis  behoort,  die  geen  der  bijzondere  kenmer- 
ken  van  tijd  en  plaats  verraadt.  Het  tooneel  van  Christus  ' 
graf  is  kunstmatig  verlicht  door  de  lamp,  die  de  dienaar 
draagt.  Nog  scherper  dan  in  het  daglicht  komen  de  vor- 
men hier  uit  en  nog  zwaarder  zijn  de  schaduwen;  maar, 
als  menschelijk  tooneel  beschouwd,  gaat  van  heel  dit 
werk  een  doordringend  gevoel  uit.  De  twee  meisjes  voor- 
al  en  de  jonge  dienaar  zijn  uiterst  kiescli  en  oorspron- 
kelijk  van  vinding. 
De  poging  door  Verlat  beproefd  om  de  oude  stof  van 
Christus'  leven  en  lijden  in  een  nieuwen  vorm  te  gieten 
is  een  der  vêle  verschijnselen,  waaruit  blijkt  hoe  ook  onze 
tijd  op  zijne  wijze  het  eeuwenheugend  thema  wilde 
behandelen.  De  kunstenaars  der  middeleeuwen  hadden 
in  hun  naïef  mysticism  geschilderd  wat  zij  geloofden  en 
