(  348  ) 
aanbaden,  meer  dan  wat  zij  wisten  of  zagen;  die  der 
Renaissance  schilderden  wat  zij  menschelijk  schoon  von- 
den  in  hun  goddelijke  onderwerpen;  onder  de  modernen 
wilde  Verlat  de  gewijde  geschiedenis  weergeven  als  een 
historisch  feit,  dat  hij  naar  de  levende  waarheid  had  be- 
studeerd,  terwijl  von  Uhde  er  net  roerende  doet  van  uit- 
komen  zooals  de  moderne  mensch  het  opvat,  en  Béraud 
er  de  moreele  beteekenis  voor  aile  tijden  doet  van  uit- 
schijnen.  Mystiekers,  akademiekers,  realisten,  sentimen- 
teelen  of  moraliseerenden,  wij  hebben  geen  voorkeur 
voor  hun  aller  wijd  uiteenloopende  opvatting  en  heehten 
er  dan  ook  weinig  prijs  aan  te  weten  wie  de  beste  keus 
deed  :  de  hoofdvraag  is  of  de  kunstenaar  een  gelukkige 
uitdrukking  voor  zijn  opvatting  vond. 
Verlat  legt  in  deze  en  de  andere  stukken  uit  Palestina 
medegebracht  een  verbazend  talent  als  schilder  aan  den 
dag.  Hij  geeft  ailes  weer,  drukt  ailes  uit  met  eene  gevat- 
heid,  die  hem  nooit  in  den  steeklaat.  Hij  heeft  een  tafereel 
in  de  open  lucht  willen  voortbrengen  en  noch  de 
ongewoonheid  der  landstreek,  noch  de  vreemdheid  der 
menschentypen,  die  hij  er  ontmoette,  hinderden  hem  een 
oogenblik.  Hij  wendde  ze  aan  alsof  hij  nooit  iets  anders 
te  zien  had  gekregen. 
In  historische  en  allegorische  tafereelen  laat  hij  de 
tegenwoordige  bewoners  van  Palestina  optreden,  hij 
maakt  ze  tôt  dragers  van  algemeene  menschentypen. 
Zoo  worden  zijne  Bijbelsche  schilderingen  geene  loutere 
weerspiegelingen  van  wat  hij  in  en  rond  Jérusalem  zag, 
maar  ook  van  wat  hij  in  zijn  geest  over  de  menschen  in 
het  algemeen  dacht.  Waarneming  en  vinding  gaan  hand 
in  hand  :  zijn  Barrabas  is  een  vertegenwoordiger  (1er 
