(  349  ) 
achurken  van  aile  tijden;  zijn  joodsche  priesters  zijn 
dragers  der  kenmerken  van  aile  schijnheiligen  en  onver- 
draagzamen;  zijn  Joannes  de  dooper  en  zijn  Petrus  zijn 
de  diep  overtuigden  van  aile  kerken.  Er  komt  hierdoor 
iets  onpersoonlijks  in  al  die  figuren;  zij  hebben  een  roi  te 
spelen,  een  décorum  op  te  houden  en  hoe  verhakkeld  zij 
gekleed,  hoe  bekrompen  van  geest  of  hoe  nederig  van 
gemoed  zij  ook  zijn,  er  ligt  iets  geïdeaiiseerds ,  iets 
algemeens  in  lien,  dat  in  geen  volkomen  overeenstein- 
îning  te  brengen  is  met  liet  realistische  van  hun  uit- 
zicht. 
Wij  deden  ook  reeds  opmerken  dat  de  stukken,  die  Ver- 
lat  in  hetOosten  schilderde,  zich  onderscheiden  door  eene 
zekere  hardheid  van  toon,  waar  hij  reeds  voor  zijn  ver- 
trek  neiging  had  toe  getoond,  maar  die  zich  daar  ginds, 
onder  de  ontkleurende  en  verdorrende  zon,  sterk  ontwik- 
kelde.  Hij  is  de  eenige  onder  aile  schilders,  die  het  Ooslen 
bezochten,  die  den  grond  zoo  versteend,  den  dampkring 
zoo  uitgebrand,  den  mensch  zoo  houterig  zag;  het  komt 
ons  vvaarschijnlijker  voor  dat  zijn  oogde  eigenaardigheden 
der  landstreek  overdreef  dan  dat  al  de  anderen  zich  daar- 
omtrent  zouden  vergist  hebben.  In  zijn  vaderland  hervindt 
hij  later,  wel  is  waar,  tôt  een  zeker  punt  de  frischheid  van 
zijn  kleur  terug,  maar  nooit  herwordt  hij  weer  volkomen 
een  zoon  van  het  blonde  Noorden. 
In  Mei  1877,  keerde  Verlat  naar  Antwerpen  terug  en 
onmiddellijk  daarop  stelde  hij  in  verschillende  steden  al 
de  stukken  ten  toon,  die  hij  in  Palestina  gemaakt  had. 
Hij  zond  ze  eerst  naar  Weimar,  waar  zij  veel  bijval  geno- 
ten.  Daarna  wilde  hij  ze  in  zijne  geboortestad  doen  ken- 
nen.  Hij  bouwde  hiertoe  op  eenen  ledigstaanden  grond 
